Skip to main content

बिर्सनै नसकिने उसको प्रिय मुस्कान

एकटकले मैले यतिखेर नितान्त सुदिपसँग वितेका केही पलहरू अनुभूत गर्न खोजिरहेको छु । पृष्ठभूमीमा शितु खरेलले गाएको गीत “टाढा रहेको हरेक पल, आफैलाई हजारौं जुनी जस्तो, गुन्जिएको आवाज झन कहि कतै आएको तिम्रो जस्तो..............” बजिरहँदा, एफ एम रेडियोमा लामो एन्टेना जोडेर सुदिप मसँगै असरल्ल परेर पल्टिएको हाम्रो चौरमा रेडियोमा एफ.एम खोजीरहेको क्षण झल्झल्ती याद भैराखेको छ । हुन पनि, भर्खर मात्र त थियो, श्रीनगर एफ.एम हाम्रो रेडियोले टिप्न थालेको । ऊ कति एकाग्र थियो, आफ्नो काममा ? जबसम्म रेडियोले श्री नगरको परीक्षण प्रसारणलाई टपक्क टिप्ने थिएन उतिखेर सम्म ऊ अति जिज्ञासु भएर रेडियोको मिटर घुमाइ रहेको हुन्थ्यो । अँ साँच्ची ऊ हामीसँग फुटबल पनि खेल्थ्यो कहिलेकाही । हामी गोल गर्नकै लागि फुटबल खेल्थ्यौं ऊ चाँही आफ्नो टिम विरुद्ध गोल नहोस् भन्ने मनशायले मैदानमा बलको पछि पछि दौडिरहेको हुन्थ्यो । ऊ र हामीमा धेरै भिन्नताका रेखाहरू प्रष्टै थिए । ऊ भावुक मुन्छे, हामी हरदम चञ्चल मन बोकेर हिड्ने मनुवा । उसको गाम्भिर्यताले मलाई अ‍ैले लागिरहेको छ, ईश्वर पनि असल र राम्रा मान्छेहरूलाई हर तरह आफूकहाँ लिन चाहन्छ । एक प्रिय तर भावुक कवि जस्तो थियो– सुदिप, कहिलेकाहीँ मलाई यस्तो पनि लाग्थ्यो– कास ऊ कवि भैदिएको भए कस्तो सृजना गथ्र्यो होला ! जे–जस्तो भए पनि ऊ एक प्रिय मनुवा थियो । उसले मिल्न नजानेका मानिसहरू मैले अझै भेटेको छैन् । लाग्छ, यो असम्भवप्रायः कुरा हो । जो–जस्तोसँग पनि मिल्न सक्ने उसँग एक अनुकरणीय असाधारण मानवीय प्रवृती हावी थियो । र, यत्तिनै खेर म निर्धक्कसाथ भन्न सक्छु, उसको अभाव उसको परिवार वा इष्ट्रमित्र वा भनुँ शुभचिन्तकलाई मात्र छैन्, उसले कम्तिमा पनि एक पटक भेटेर मुस्कान साथ “हेल्लो” भन्न भ्याएका कतिपय अज्ञात कोरियाली व्यक्तिहरुलाई पनि हुन सक्छ । उसको मुस्कानभित्रको माधुर्यताको राज नै यहि थियो । अहिले मैले लेख्न छुटाउनै नहुने प्रसङ्ग भावनात्मक हिसाबले बढो गम्भिर र असहनीय नै छ । उसलाई मैले ३ वर्षपछि नेपाल आएको बखत भेट्न नपाउँदै उसले पठाएको इ–मेल पढ्दै थिएँ । उसको हाइ फाइभ प्रोफाइलमा कालो ठूलो चश्मा लगाएको तस्बिर कम्प्यूटरको एक कुनामा छँदै थियो, त्यसमा पनि उसको तस्बिर हेर्दै उसको भावना पढ्न पाउनु कम्ता खुशिको खबर त थिएन मेरो लागि । तर के गर्नु त्यो दिन मेरो खुशिलाई निमिट्यान्न पार्दै उसको दुर्घटनाको खबर मेरो कानसम्म आइपुग्यो । उसको इ–मेल पूरा नपढी सन्तोष दाई (सुदिपको सहोदर दाजु) लाई लिएर दुर्घटनास्थलतर्फ हिडँ । उसै त कम बोल्ने सन्तोष दाजुसँग बिरलै वार्तालाप गर्दै बागलुङ्सम्म पुगेँ । मनभरी उसको स्वास्थ्यलाभका कामनाका साथ २२ मिनेटको मोटरसाइकल यात्रा मलाई निरर्थक जस्तो पनि लाग्यो – जब बागलुङ् भेटेका धेरै जनहरूले उसको रिकोभरीको शुन्य प्रतिशत मौका रहेको बताए । हरे ! दैव पनि कस्तो निठूर ? २०–२१ वर्षे ईश्र्यालू वैंशालु उमेरमा टपक्क टिपेर लाने ? सायद दैव भन्ने चिज दृश्योग्य हुन्थ्यो भने पनि त्यल्लाई भकुर्नु सम्म भकुरेर उसको पञ्जाबाट त्यो भावुक प्रिय सुदिपलाई लिनुहुन्थ्यो मलाई त्यतिखेर सबभन्दा खट्केको कुरा नै यहि थियो –तर त्यो सम्भवयोग्य पनि त कहाँ छ र ? अब आजभोली मलाई लागिरहेको चैं – उसको नश्वर शरीर हामीसँग नभएपनि भिन्दा भिन्दै बखतमा उसले छुट्टाछुट्टै रुपमा हामीहरूलाई छाडेर गएका अविष्मरणीय पलहरू नै उसलाई पाउनु जत्तिकै आनन्ददायक र प्रिय छन । र, मैले विश्वस्त हुनै पर्छ कि उससँग बितेका मेरा विगतहरू अतुलनीय छन् जति उसको अपुरणीय अभाव मसँग व्याप्त भैराखेको छ ।
2 comments

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…