Skip to main content

ज्ञानेन्द्र, दिवास्वप्न र जनकारबाही


हिजो बुधवार पूर्व राजा ज्ञानेन्द्रले ‘राजसंस्थाको समाप्ती काल्पनिक भएको’ बताएपछि सामान्य नेतादेखि प्रधानमन्त्रीसम्मको टाउको दुख्न थालेको छ । हिजो ज्ञानेन्द्रको सक्रिय राजनीति हुँदा दाम चढाएर ‘प्रधानमन्त्री’ पदका लागि एप्लिकेशन हालेर फेल समेत भएका वर्तमान सरकारका महामहिम प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालले ज्ञानेन्द्र शाहले अभिव्यक्त गरेको कुरो दिवा स्वप्न भएको टिप्पणी गर्न सम्म भ्याएका छन् । संविधान सभाको निर्वाचनमा एक ठाउँ होइन् दुई–दुई (सायद उम्मेदवारी दिन मिल्ने भएको अझ धेरै स्थानबाट पनि चुनाव लड्ने थिए होला) वटा क्षेत्रबाट दुवै ठाउँमा सिलटिम्मुर खाएपछि नैतिकताको बहानाबाजीमा पार्टीको हुँदाखाँदाको ‘महासचिव’ पद त्यागेर झण्डै झण्डै राजनीतिबाट हात धोईसकेको स्थितीमा विश्वमा कहि नभएको मात्र नभै कसैले अझसम्म कल्पना नगरेको घटनाको आफू ज्यूँदो इतिहास (पात्र) भएको भुसुक्कै बिर्सिएर प्रधानमन्त्री नेपालको यो कस्तो टिप्पणी हो मैले बुझ्न सकेको छैन् ! अब विश्वमा कोही मान्छे चुनाव हारेर प्रधानमन्त्री बनेको रेकर्ड नै नभएको परिप्रेक्ष्यमा आफू चाहिँ नेपालको प्रधानमन्त्री हुन सक्ने, बिचरा जनताको चाहनालाई उच्च कदर गर्दै रक्तपातविना राजसंस्था त्याग्नेसम्मको लचकता देखाउने ज्ञानेन्द्र शाहले जनताले चाहेको खण्डमा आलंकारिक राजाको रुपमा जनताको सेवा गर्न पाउने ईच्छा जताउन नपाउने ? दिवास्वप्न हुने ? यो त अलि नमिल्ने कुरो भएन र माकुनेजी ?
उता एकिकृत नेकपा माओवादीको कुरो अर्कै छ, उसले आफ्नो असन्तुष्टि ब्यक्त गर्ने क्रममा पार्टीको आधिकारीक धारणा प्रस्तुत गर्दै भनेको छ – अब यो मात्तेको पूर्वराजालाई जनकारबाही गरिनेछ । म अचम्ममा परेको छु, यो कस्तो लोकतान्त्रिक गणतन्त्र भएको देश हो जहाँको आम नागरिकले आफ्नो विचार स्वतन्त्र ढंगले अभिव्यक्त गर्दा कुनै पार्टी विशेषको ‘जनकारबाही’ मा पर्नु पर्ने ? जनकारबाही त माओवादी लगायतका अन्य दलका नेताहरुलाई निकट भविष्यमै आम नेपालीहरुले गर्नुपर्ने भएको छ । शान्ति प्रक्रियालाई निष्कर्ष दिनमा निराश देखिने दलका नेताहरुलाई जनकारबाही गर्नुपर्ने भएको छ । सत्ताको वरिपरी आँखा गाड्ने सत्तालोलुप तिमी माओवादी, एमाले र कांग्रेस नामका पार्टीका नेताहरु जो सत्ताका लागि जसलाई जे पनि गर्न तयार हुन्छौं, तिमीहरुलाई पो जनकारबाही गर्नुपर्ने ! विदेशी प्रभु भनेर सार्वजनिक ठाउँमा सत्तोसराप गर्ने अनि गुप्तकोठामा काधमा काध, हातमा हात मिलाउने सम्पूर्ण दलका फाशिष्ट नेताहरुलाई जनकारबाही गर्नुपर्ने भएको छ । संविधान बनाउने सुरसारै नगर्ने जातका आधारमा राज्य बाड्नुपर्छ भन्दै बकम्फुसे कुरा गर्ने नेताहरुलाई पनि जनकारवाही गर्नुपर्ने भएको छ ।
जनताप्रति नेता भनौंदाहरु उत्तरदायि नभएपछि, राजतन्त्र समाप्ती भएको कुरा काल्पनिक हो भनेर भन्न पाउनु ज्ञानेन्द्र शाहको अधिकार हो । यो राज्यसँग राजतन्त्रको पूरानो सम्बन्ध छ । र, अनि दलका नेताहरुले बुझिराख्नु पर्ने एउटो मुख्य कुरो के हो भने देश विकासको अवरोध राजसंस्था होईन् राज्य संचालन प्रणाली हो । विश्वका सबभन्दा विकसित, सभ्य, सुसंस्कृत र धनी देशहरु बेलायत, नर्बे, डेनमार्क र जापानजस्ता देशमा नेपालको जस्तो नौटंकी लोकतान्त्रिक गणतान्त्रिक राजनीतिक प्रणाली छैन् बुझिराख – ती देशहरुमा राजतन्त्रात्मक राज्य सञ्चालन प्रणाली विद्यमान छ, दाम, नाम, सत्ता र भत्ताका खोजीमा भौतारिएका ए, कामरेडहरू !
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…