Skip to main content

कल्पनाभन्दा केहि पर ः बेनीदेखि सोर्मार्कासम्म

चार पाच घण्टाको आराम पछाडि हन्सले हामीलाई हाम्रो गन्तव्य स्थल सोर्मार्कामा जाने समय भएको बताए । मनमा अनेकन जिज्ञासाहरू उठिरहेका थिए । एक प्रकारको कौतुहुलता मनमा जागिरहेको थियो । हवाई यात्राको सम्पूर्ण थकान ओश्लोका सडकमा हिडिरहँदा त्यहाँ भएको हिउँको दृश्यले सम्पूर्ण रुपमा नामेट भएको अनुभूति भैरहेको थियो । तथापि बादलले टम्म ढाकिएको आकाशबाट सूर्यको छिद्र ताप मात्र हामीसम्म आइपुगेको थियो । हामीलाई एकदम समयभित्र बस टर्मिनलसम्म पुग्नु आवश्यक थियो । तर हिउँले चम्किरहेका ओश्लोका सडक, पुल, भवन, उद्योग, स्टेडियम, मार्केट स्क्वायर अनि वनलाई पृष्ठभूमिमा राखेर तस्विर खिच्ने अवसरलाई मैले हतास मुडमा गुमाउन चाहिन । मेरो अनुरोध पछि हन्स र प्रजुहरु पनि तस्विर लिन राजी भए । त्यो जेब्रा क्रसिङ्ग थियो र म जेब्रा कसिङ्ग पार गर्नै लाग्दा एउटा कार आएको देखिएपछि टक्क रोकिए । कार आफ्नो गतिमा आइरहेको थियो । तर अचम्म कार रोकेर, चालकले पहिला मलाई बाटो पार गर्न इशारा दिए । म छक्क परेँ त्यहाँको सडक अनुशासन देखेर । हाम्रोमा सवारी हाक्नेहरू सडकका सर्वेसर्वा मानिन्छन् । मानौं सडक खाली नहुन्ज्याल वा ढुक्कसँग सडक पार गर्न सक्छु भन्ने आत्मविश्वास मनमा उत्पन्न नहुन्ज्याल हामी पैदल यात्री सडकको एक किनारामा किञ्चित उभिराखेको हुनुपर्छ, लाग्छ हाम्रा कुनै गन्तव्य नै छैनन् ! जे जति गन्तव्य छन् वा जे जति व्यस्त छन् सवारीमा सवार मानिसहरू मात्र ! पैदलयात्रीलाई फुटपाथमा हिड्ने बाहेक केही कहिल्यै सोचिदैन् । अर्थात हामी पैदलयात्रीहरू सवारीमा सवारहरुका लागि फुटपाथे बाहेक अर्थोक केहि होइनौं ! सडक पार गरी आकाशे पुलमा पुगेर एउटा तस्बिर नखिचुन्जेल मेरो दिमागमा जेब्रा क्रसिङ्ग, दु्रत गतिको कार, मलाई पहिला बाटो पार गर्न इशारा गर्ने ती ड्राइभर र मैले पालन गर्न खोजेको मैले सिकेको मेरो सडक अनुशासन एकतमास मनमा नाचिरह्यो । हामी रेल टर्मिनलमा आईपुगि सकेका थियौं । त्यहाँको दृश्य\परिदृश्य देखेर म छक्क परेँ । के थिएन त्यो टर्मिनलमा ? सपिङ्ग मलदेखि रेष्टुँरा सम्म, मनि एक्सचेन्जदेखि साइबर क्याफेसम्म । हामी त्यहाँ केहि समय साइबर क्याफेमा समय व्यतित गर्न छि¥यौं । हन्सले हामीलाई क्याफेमा छोडेर हाम्रो गन्तब्य सम्मका लागि बस कुन स्टपबाट लाग्छ भन्ने बुझ्नका लागि कतै गएका थिए । लगभग २० मिनेट पछि उनी हामी भएको ठाउँमा फर्केर आए । र, हामीसँग अझ अरु केहि घण्टा बाँकी रहेको बताए । त्यतिन्जेलसम्म हामीलाई मज्जासँग साइबर संसारमा रम्न सकिने बताउँदै हाम्रा लागि केहि खानेकुरा लिन गए । हाम्रा जति जति पलहरु उनीसँग गुज्रदै थिए, उनी त्यति त्यति नै हाम्रा असल र सहयोगी मित्र भएको महशुस हामीलाई हुँदै गएको थियो । केहि समयपछि उनी हातभरी नर्बेजियन मिठाईहरु लिएर हाम्रो सामु आए । हामी तीनै मिठाई खाँदै पूरा नभएको आफ्नो अनलाइन कोर्स पूरा गर्न तर्फ लाग्यौं । र, उनी त्यही अनलाइन कोर्स पूरा गर्नका लागि राती अबेरसम्म बसेको बताउँदै केहि छिनका लागि मस्त आराम गर्न तर्फ लागे । सोर्मार्कासम्म लाग्ने बसका लागि बस स्टप पुग्न त्यहाँबाट करिब २० मिनेटको पैदल यात्रा लाग्ने कुरा बताउँदै अब त्यसतर्फ जानु पर्ने बताउँदै उनी हतारिन थाले । हामी चाहिँ क्याफे काउन्टरमा रकम भुक्तानी गर्ने चटारोमा थियौं । क्याफे सञ्चालकले लगभग तीन घण्टाजति नेट प्रयोगको लागि ३२० क्रोनको हिसाब देखाए । र, भुक्तानीको रकम क्रोनमा बाहेक अरुमा नहुने पनि जानकारी दिए । तर हामीसँग यूरो र डलर बाहेक अरु केहि थिएन् । मैले मनमनै हिसाब निकाले प्रति घण्टा नेपाली एकहजार भन्दा केहि सय बढी ! त्यो रकम पनि उनै हन्सले तिरिदिए । हामीले पछाडी नर्बेजियन क्रोन साटेपछि उनलाई त्यो रकम फिर्ता गर्न खोज्यौ, अहँ उनले त्यो रकम फिर्ता लिन मानेनन् । म बढो विस्मयमा परे, यो कस्तो साथी भेट्यौ हामीले ? देवदूत त होइनन् यी साथीको भेषमा ! हामीहरूले मान्छेले लगभग खचाखच भएको टर्मिनललाई छाडेर बिस्तारै सुनसान सडकहुँदै बस स्टपसम्मका लागि आफ्नो यात्रा शुरु गरिसकेका थियौं । सायद कामबाट फर्कने समय भएको भएर पनि होला सडकमा मान्छेहरुको चाप अलि बढी नै देखिएको थियो । करिब १५–२० मिनेटको पैदल यात्रा पश्चात ः हामीहरू बसस्टपमा आईपुगेका थियौं । र, त्यो सोर्मार्काका लागि अन्तिम बस थियो । बस आइपुग्न अझ केहि मिनेट बाँकी रहेकाले हामीले केहिसमय बस स्टपमै बिताउनु पर्ने भयो । यसैबिचमा मलाई चर्पिको आवश्यकता बोध भएपछि हन्सलाई चर्पि खोज्न सहयोग मागे । उनले मलाई शौचालय भएको स्थानसम्म पुर्‍याए । तर अचम्म चर्पिको त्यो विद्युतिय ढोकाबाट छिर्नु भन्दा पहिले एउटा सिक्का निर्दिष्ट गरिएको स्थानमा छिराउनु पर्ने रहेछ । हन्सले थुप्रै पटक प्रयास गरे, तर ढोका खुलेन् । मलाई यता अति नै भैसकेको थियो । जुन कुरा उनले मेरो भावभंगिमा देखेर अड्कल काटिसकेको हुनुपर्छ ! सायद ममा बढ्दै गएको असहजतालाई बोध गरेर हुनुपर्छ उनी झन हतारमा थिए । केहि समय पछि उनले पत्ता लगाए, त्यहाँ त १० क्रोनको सिक्का चाहिँदो रहेछ ! तर दुर्भाग्यवश ः उनीसँग १० क्रोनको सिक्का उपलब्ध थिएन् । उनले शौचालयमा आएका एक नर्वेजियन युवालाई आफ्नै भाषामा केहि भने, उसले २ वटा सिक्का दियो । हन्सले उसलाई एउटा अर्को सिक्का दिए । त्यो युवकले दिएको एउटा सिक्का निर्दिष्ट गरेको स्थानमा राखिसकेपछि उनले मलाई ढोकातर्फ जान औल्याए । र, म सरासर शौचालयभित्र छिरे । शौचालयभित्र थुप्रै तर्कनाहरु आउने जाने भई नै रहे । सबै थोक यसरी कति व्यवस्थित गर्न सकेका यिनीहरुले ? यिनीहरुले विकासमा कत्रो उन्नती गरेका भन्नेको सानो उदाहरण हाम्रा लागि यिनका शौचालय पनि हुन सक्लान् भन्ने मैले जिन्दगीमा अझैसम्म एक पटक पनि चिताएको थिइन् । शौचालयबाट निस्कनु अघिसम्म मलाई लाग्यो, हामी सगरमाथाको उचाई र लुम्बिनीको ऐतिहासिकतामा गर्व गर्नु सिवाय विकासका आधुनिक पाटाहरूलाई किन नजिकैबाट स्पर्श गर्न सकिरहेका छैनौं ?! हन्स म आउने प्रतिक्षामा ढोकाबाहिर यताउति गरी समय टोपलिरहेका रहेछन् । हामी बसस्टपमा अन्तिम प्रहरमा थियौं । बस तोकिएकै समयमै स्ट्याण्डमा आईपुग्यो । हामी हतारिदैं बसभित्र छिर्‍यौं । फेरि पनि हन्सले हामी दुईजनाको लागि १०० क्रोन खर्च गर्नु पर्‍यो । बसभित्र हामीले उक्त तालिमका लागि सहभागिताका लागि जान लागेका अर्का दुई नर्वेजियन युवतीहरू पनि भेट्यौ, क्याथ्रिन र एली ।
क्रमश ...
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…