Skip to main content

अगस्टको एकदिन-वश्लोको पुलमुन्तिर

अगस्टको मध्यतिरको समय थियो त्यो । मित्र रामचन्द्रले सम्पर्क गरेर मलार्इ एक अर्का मित्रलार्इ भेट्ने बन्दोबस्त गरेको बताए पछि म हुत्तिएर त्यहाँ पुगेको थियो । नर्वे आउनु भन्दा पहिले नै र्इ-वार्तालाप गरेको थिएँ उनिसँग । तसर्थः मित्र रामचन्द्रले आमन्त्रण गर्दा साथ म त्यसरी हुत्तिएर त्यहाँ पुगेको थिएँ । वश्लोको केन्द्रमै रहेको म बस्दै आएको थोन होटलबाट उनले दिएको लोकेशन ग्रोनल्याण्डमा पुग्न मलार्इ दुर्इ मिनेट पनि लागेनपैदलै । मैले टाढाबाट देखेँ रामचन्द्र लगायत चार जना नेपाली मित्रहरू मेरै पर्खाइमा हुनुहुन्थ्यो । खासमा बिदेशी भूमीमा नेपाली बन्धुलार्इ भेट्नुको आनन्द नै बेग्लै हुने गर्छ । अझ त्यसमा पनि आफ्नो मनमिल्ने मित्रलार्इ त्यसरी भेट्न पाउनुको मज्जा नै छुट्टै हुने मैले त्यतिखेर महशुस गर्न पुगेँ । जतिखेर मैले बिस्तारै वश्लोविकशित युरोपेली मुलुक नर्वेको सम्भ्रान्त राजधानीलार्इ नजिकैबाट बुझ्न खोजे । जहाँ एउटा नेपाली अनुहारलार्इ देखेर प्रशन्नता ब्यक्त गर्दैदार्इ हजुर नेपालबाट ? भन्ने प्रश्नको जवाफमा "हैनभन्ने जबाफ पाउन बेर लाग्दैन । त्यो पनि नेपालीमै । यो यस्तो शहर जुन ठाउँमा भेट भएपनि एउटै गाउँमा हुर्केका र सँगै खेलेका साथीहरूले एकअर्कालार्इ चिन्नु त परै जाओसमानवीय संवेदनाको एक औश व्यक्त गर्न पनि कन्जुस्यार्इँ गर्न सक्तछन् । 


यो माहोलमा आफ्नो नजिकका मान्छेहरूलार्इ भेटेर अनुभवहरू आदनप्रदान गर्दा अत्यन्तै सुखानुभूति हुँदो रहेछ । मैले त्यहि कुरा बुझेँ जतिबेला ग्रोनल्याण्डको ‍मोटर गुड्ने आकाशे पुलको ठीक मुनी रामचन्द्रसहित बिष्णु (बागलुङ) र धौलागिरि एफ.एम.का भू.पु कार्यक्रम संयोजकसंचारकर्मी तथा लोकदोहोरी गायक कृष्ण जि.सि. लार्इ भेटने अवसर पाएँ । धेरै लामो कुरा त हुन पाएन त्यो दिन तर जति भए ति अति भावुक र संवेगपूर्ण कुराकानी भए । भर्खर मात्र नर्वेमा केहि लामो बसार्इका लागि पाइला टेकेको मलार्इ उनीहरूको कुराकानी सुन्दै गर्दा मुटुमा तिब्र बेग उत्पन्न भएको अनुभव गर्दै गएँ । जति कुराहरू बढ्दै जान थाले उति नै पीडाको महशुस गर्दै जान थाले । विदेशी भूमिमा पहिलो पटक सानै भएपनि साथीहरूसँगको सामूहिक भेटघाटमा मैले यति पीडा महशुस गर्नुपर्ला भनेर सोचेकै थिइँन । मलार्इ त्यतिखेर अत्याधिक पीडा महशुस भयोजतिखेर तीनैजना प्रवासी साथीहरूले वश्लोमा नेपालीहरूबीच १ क्रोनर भएपनि एकले भन्दा अर्कोले बढी कमाउने अस्वस्थ प्रतिस्पर्धा चलेकोमा एक स्वर भए । उनीहरूले बताएमान्छे कमाउने लोभमा यो युरोपेली मुलुकमा नेपालमा गरिने कतिपय असभ्य र नाजायज हर्कत गर्दछन् । अर्थात सब वे वा ट्रिकमा यात्रा गर्दा २५/३० क्रोनर बचाउने लोभमा टिकट नकाटि यात्रा गर्ने जोखिम मोल्छन् । नर्वेका सरकारी वा संस्थागत अधिकारी आफ्ना जनताहरूको इमानदारिता प्रति अति विश्वस्त छन् । रनर्वेजियनहरू छन् पनि त्यस्तै । उनीहरूलार्इ राज्यका नीति नियमको उल्लघंन गर्नु मानवीय चरित्र गुमाउनु हो भन्ने राम्ररी हेक्का छ । तर उनीहरूकै देशमा दुर्इचार पैसा कमाउन आइपुगेका हाम्रा कतिपय नेपाली दाजुभार्इहरू केही भएपनि बढी कमाउने लोभमा यसरी यहाँको नियमको बर्खिलाप गरि हिड्ने प्रयास गरेको सुन्दा दिक्क पनि लाग्योमलार्इ । यहाँ काम गर्न आएका सबैलार्इ थाहा छनियम उल्लघंन गर्नु जोखिम मोल्नु हो तर पनि वीर गोर्खालीका सन्तानहरू त्यो जोखिम उठाउँदै आइरहेका छन् । एकदिनमै सामान्यतयाः १२/१३ सय क्रोनर कमाइ हुने ठाउँ हो नर्वे । १ महिनाभर चौबिसै घण्टा असिमित यात्राका लागि ५७० क्रोनर खर्च गरे एउटा टिकट खरिद गर्न सकिन्छ । सब-वेट्रिक वा बस जुनमा पनि यात्रा गर्न मिल्छ त्यो कार्डले । तरपनि आफ्नो पहिचानलार्इ दुर्नाम हुने तर्फ समेत ध्यान पुर्याइरहेका छैनन हाम्रा नेपाली दाजुभार्इहरू ।

हामीबिच कुराकानी हुने क्रम केहि समय मात्र चल्यो । कारणसबैजनाको व्यस्तता उस्तै । सायद २० मिनेट भन्दा बढी कुराकानी हुन पाएन त्यो समय । रात्रीको साढे नौ बज्नै आँटेको त्यो समयमा मैले चम्किलो सूर्यको प्रकाशमा कृष्ण जि.सि. सरको हात सेतो प्लाष्टरमा झुण्डिएको प्रष्टै देखिरहेको थिएँ । तर के भयो भनेर प्रश्न गर्न समेत पार्इरहेको थिइँन । हामिबिचको वार्तालापले उत्तर्राद्धतिर प्रवेश गर्नै लाग्दा मैले झटपट प्रश्न गरेँ  साँच्ची सरहातमा चाँहि के भयो ? उनले छोटो जवाफ दिएँ  हातमा हैन औलामा होसामान्य । मलार्इ उनले केही कुरा लुकाए जस्तो लाग्यो । मैले अति अनुनय गरेपछि उनले मात्र भनेभार्इ यसको कथा लामो छफुर्सदमा बताउँला । मेरो मनमा खुल्दुलि बढिरहने क्रममा घट्नै सकेन । रउनले पनि कुराखुलस्त पार्नै चाहेनन । अन्त्यमा उनले मलार्इ फुर्सद मिलाएर आफूबस्ने ठाउँमा आउन निम्त्याए । रमैले फुर्सदमा जरूर पाल्ने बताएपछि त्यो दिनको हाम्रो भेट त्यहि अन्त्य भो । 

Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…