Skip to main content

हत्तेरि एकछिन पर्खनुस न !


युवा स्वयंसेवकका रुपमा नर्वे आएपछि मैले धेरै कुराहरु सिक्ने मौका पाएको छु । बाटोमा हिड्दा होस या कुनै सभामा सहभागी हुँदा, चाहे पसलमा सामान किन्न जाँदा होस या बसमा चढ्दा । प्रत्येक पल्ट नयाँ कुराहरु अनुभव गर्ने अवसरहरु मिल्दै आएको छ, मलाई । त्यसैले, आफूले अनुभूत गरेका दुईचार कुराहरुलाई यस  ब्लग मार्फत बाड्न मात्र खोजेको हुँ ।
मलाई अचम्म लागिरहेको छ, मान्छेको संस्कार भन्ने कुरो । यो हत्तपत्त त्यसै नभूलिने विषय रहेछ । हरेकपल्टक कुनै पनि कार्यसम्पादन गर्दा मैले अनुभूत गरेका थुप्रै त्यस्ता अनुभूतीहरु छन् मसँग जसमा सगैँ मैले मेरो समाजमा सिकेको संस्कार जोडिएर आउँछ । अनि जब गल्ती महशुस हुन्छ म भुतुक्कै हुन्छु । तत्काल त्यो गल्तीलाई म सच्याउने प्रयत्न गर्दछु । र, प्रतिज्ञा पनि कि त्यही गल्ती म पटक पटक दोहोर्याउने छैन । तर ती त्यसरी नै त्यही रुपमा घटिरहेकै हुन्छन । सायद यसैले नै होला हामी नेपालीहरुले धेरै पहिले देखी भन्दै आएको, नानीदेखि लागेको बानी सिस्नोपानी लाउँदा नी नजानी ।
नर्वे आएको पहिलो हप्ता चल्दै थियो । रुवान्डा, सुडान र नेपालबाट आएकी युवा स्वयंसेवक प्रजु गुरुङ गरी हामी छ जना युवा स्वयंसेवकहरु आफूलाइ आवश्यक पर्ने सामाग्री खरिदका लागि ओश्लो शहरको मुख्य व्यापारिक केन्द्रमा गएका थियौं । मलाई चाँहि कम्प्यूटरका लागि आवश्यक पर्ने हेडसेट किन्नुपर्ने थियो । हामी अति नै हतारमा थियौं । सामान किन्नका लागी छुट्टिनु भन्दा पहिले हामीले २५ मिनेटभित्रमा आवश्यक सामान किनीवरी गेटमा भेट्ने योजना पनि बनाएका थियौ । साथीहरुसँग छुट्टिएपछि म कम्प्यूटरसँग सम्बन्धित सामाग्री पाइने पसलको खोजीमा भौतारिएँ । केहि समय भौतारिए पछि बल्ल मोवाइल, आइपड तथा एअरफोन झुण्ड्याएको एउटा पसल देखेँ । पसले एकजना ग्राहकसँग कुरा गरिरहेको देखेपछि एकछिन आफ्नो पालो पर्खेँ । उनीहरुबीचको गफ लम्बिदै गएपछि मैले सोचेँ, मलाई त हेडसेट किन्नुछ । त्यहाँ मैले हेडसेट देखिरहेको थिईन । त्यसैले लाग्यो, सोधी हेरौं न त के भन्छ पसले ? मैले सोधेँ पनि, एस्क्यूज मी । मेरो अपेक्षा विपरित पसलेले मलाई जवाफ फर्कायो– “तिमीभन्दा पहिले आएको ग्राहकसँग म कुरा गरिहेको छु, त्यसैले तिमीले एकछिन धैर्य गर्नुपर्छ ।” मैले उसको कुरा बुझेको बताउँदै भनेँ, “तर मलाई यत्ति भनिदिनुस कि हजुरको स्टोरमा कम्प्यूटरमा जोड्ने हेडसेट पाइन्छ कि पाइँदैन ।” त्यसपछि उसले
झनै बेपर्वाह ढंगले मलाई जबाफ फर्कायो, “माफ गर्नुहोला, अझै तपाइँको पालो आएको छैन ।” म चुपचाप ती दुईबीचको कुराकानी सुन्न विवश भएँ । केहि समयपछि कुरा सिध्याएर उसले बल्ल मलाई सोध्यो, अँ तपाइँलाई के चाहिएको रे ? मैले जवाफ दिएँ, कम्प्यूटरमा जोड्ने हेडसेट । उसले फेरि प्रश्न गर्यो, ए, त्यो च्याट गर्नका लागि हो ? माइक्रोफोन सहितको ? मैले टाउँको हल्लाए, अँ हो । उसले जवाफ दियो, “ला हामीसँग त अहिले सिद्धियो नी । माथिल्लो चौथो तलामा हाम्रो भन्दा ठूलो स्टोर छ, त्यहाँ जानुस पक्कै पाउनुहुनेछ ।” साथीहरुसँग भेट्ने भनी तोकेको समय लगभग सिद्धिन लागिसकेको छ । मलाई झन्का छुटेर आयो । लाग्यो, यत्रोबेलासम्म पर्खाएर छैन भन्ने ? मनमा जे लागे पनि यो उसको संस्कार थियो, र जे जसरी भएपनि मैले त्यो पछ्याउनै पर्छ ।
त्यो दिन म सरासर चौथो तल्लामा पुगेँ र आफूलाई चाहिएको हेडसेट लिएर आएँ । कोठामा फर्किसकेपछि, मैले त्यो घटनालाई निकैबेरसम्म मनमा खेलाईराखेँ । शुरुमा त पसलेप्रति सारै रिस पनि उठ्यो । त्यत्रो बेरसम्म पर्खाएर, छैन भन्ने ? तर पछि जब मैले घटनालाई अझ विश्लेषण गर्दै गएँ, अनि लाग्यो यसको यो संस्कारबाट मैले सिकेँ भने मलाई नै फाइदा हुन्छ । साँच्चिकै सबै मान्छेहरुको मनमा पालो मिच्न हुन्न भन्नेकुराको गहिरो छाप पर्यो भने राम्रै त हुन्छ नी । यो पनि एउटा राम्रो संस्कार त हो नि । हाम्रोमा त सबै मान्छे हामीहरु आफूलाई मात्र हतार र चटारो परेको ठान्छौं । तर कहिल्यै पनि आफूलाई जस्तो हतार अरुलाई पनि भएको होला भनेर सोच्दैन । सायद त्यही कुराको कमी थियो ममा । र, त्यसदिन मैले ती दुईबीचको कुराकानीमा अवरोध गर्न खोजेँ । अहिले सम्झदा ग्लानी हुन्छ । मनमा शंका पनि उब्जन्छ, कतै म नेपाली भएको थाहा पाएर अब सबै नेपालीप्रति हेर्ने उसको धारणामा त बदलाव आएन ? तर जेहोस् त्यसदिनको घटनाले मलाई एउटा महत्वपूर्ण पाठ सिकाएको मैले महशुस गरेको छु । अहिले आफ्नो पालोको विषयमा अलि चनाखो हुन थालेको छु । र, कम्तीमा पनि मजस्तै हरेक मान्छेहरु व्यस्त छन् र उनीहरुलाई पनि समयको अति महत्व छ भन्ने कुरालाई मनन गर्न थालेको छु । र, मलाई लाग्दछ, सधैं पालो मिच्न खोज्ने र आफूलाई मात्र व्यस्त र समयको महत्व बुझेको ठम्माई भएका म जस्तै थुप्रै नेपाली दाजुभाइ तथा दिदीबैनीहरुले यो संस्कारबाट केहि सिक्नु आवश्यक छ ।
Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

सामाजिक संजाल, म अनि मेरा साथीहरू

अचानक १६ डिसेम्बरको दिन, अभूतपूर्व साहसका साथ मैले एउटा निर्णय लिएँ । विद्यमान सामाजिक संजालहरूबाट बाहिरिने । उसो त बेलाबेलामा म सामाजिक संजालहरू विशेष गरी फेसबुकबाट दुईचार दिनका लागि विश्राम लिने गर्दथेँ । त्यसरी विश्राम लिदा एकाध साथीभाईहरूले बडो प्रेमपूर्वक मसँग संचार सम्पर्क स्थापित गर्थे। फेसबुकमा निकै नै सक्रिय हुने मलाई छिट्टै फर्किनलाई आग्रह पनि गर्थे । उनीहरूको आग्रह सँगसँगै म फेरि त्यहि भर्चुअल दुनियाँमा सामाजिक सम्बन्धहरूको नविकरण गर्ने कामलाई निरन्तरता दिने गर्दथे । ट्विटरमा खासै सक्रिय नहुने मलाई इन्स्टाग्राममा बेलाबेलामा तरह तरहका तस्बीरहरू पोस्टिनु मन पर्थ्यो । तर, फेसबुकमा चाँहि म अचाक्ली नै सक्रिय थिएँ । तर ८ बर्षदेखिको फेसबुकको खातालाई सदाका लागि निष्क्रिय पारेपछि मसँग चल्तिका सामाजिक संजालमा प्रोफाइल रहेन ।  अतः बितेका आधा महिनादेखि म साँच्चिकै सामाजिक जीवन बाँच्ने प्रयत्नमा लागेको छु ।
उसो त सामाजिक संजालबाट बाहिरिनुलाई कतिपयले साथीभाईहरूको विशाल संजालबाट आफूलाई विमूख पार्नु हो भनेर बुझ्ने गर्दछन् । यहिँ नेर म फेसबुकमा मसँग जोडिएका करिब १२०० जना साथीहरू र मसँग जोड…