Skip to main content

बि.सं. २१०० (दोश्रो भाग)

पहिलो भाग पढ्न यहाँ थिच्नुहोस  ।
  1. प्रकाशको क्याफेबाट निस्के पछि मसँग अझै १० मिनेट जति बाँकी थियो । म उसै टहलिएर बसिरहेको थिएँ, मसँगै यात्रा गरिरहेकी युवती मनेरै उभ्भिन आइपुगी । ताकमसम्म आउँदा पनि चुपचाप रहेकी केटी के कुरा गर्न आई छेउमै ? सोधुँ कि भन्ने मनमन लागेको थियो । तर उसले कुरा शुरु गर्नुभन्दा पहिले मेरो मुखबाट एक शब्द पनि चुहिएन । म उभ्भेको ठाउँबाट केहि परको आराम कुर्सीमा आएर बसी । आफ्नो हाते ब्यागबाट बट्टाको बियर झिकी र पिउन थाली । हल्का तनावमा भए झैं देखिन्थी । बेफ्वाँक म उसको क्रियाकलापहरु किन निहालूँ ? मैले उतिरको सम्पूर्ण ध्यान हटाएर म उभ्भेको ठाउँबाट देखिने मनोरम दृश्यहरु हेर्नपट्टि लगाएँ ।
  2. ताकमकोट र ताकम गाउँको बीचतिरको भागबाट लगिएको तीन लेनको लोभलाग्दो सडक छेऊबाट उभ्भिएर ताकम गाउँतिरको रौनक हेर्दा मन रोमाञ्चित नहुने कुरै भएन । मनमन अडकल काटे यो पहाडी सुन्दरतामा ठडिएको बस्तीलाई रातको समयमा यहि ठाउँबाट हेर्दा यहाँको रात्रीकालीन दृश्य झन कति लोभलाग्दो होला ? अहा ! उस्तै रमणीय पुछारमा बगिरहेको म्याग्दी खोला जस्तै रमणीय पारी मुदीको बस्तीछेउको कफीको बगान । जता हेर्यो उतैको दृश्य नै मन लोभ्याउने । यहाँको भ्रमण सिध्याएर घर फर्किएपछि यहाँको रमणीय दृश्यको बयान गर्दा सायद मेरी पत्नीले आफूलाई संसारकै अभागी मान्छे सम्झिनेछिन् । सुनेको थिएँ, यस ताकम नगरको बिछट्टैको सुन्दरताका कारण गुर्जा, मुदि, ढोरपाटन र धौलागिरि हिमालको आधारशिविर घुम्न जाने हजारौं स्वदेशी र विदेशी पर्यटकलाई यस नगरमा एक रात बिताउन करै लाग्छ रे ! हुनपनि यति बिघ्न सुन्दर ठाउँमा केहि पल बिताउन कसले गर्ने कन्जुस्याँइ ?
  3. मेरो आँखा अगाडि, केहिबेरको कफी गफमा प्रकाशले सुनाएको स्नातकोत्तरसम्मको अध्यापन हुने क्याम्पसको पाँच तले भवनसहितको अन्य दुईतले आकर्षक भवनहरु भएको ठाउँ देखियो । युवायुवतीहरुको लर्को लामै देखेँ, मैले । त्यति धेरै बिधार्थीहरु सायद यस क्षेत्रतिर स्नातकोत्तर अध्यापन हुने यो एउटा मात्र क्याम्पस भएकाले हुनुपर्छ । बिधार्थीहरुको उपस्थिती बाक्लो देखिन्थ्यो । पर्यटकीय रुट भएकाले पछिल्लो समयमा यहाँ थुप्रै होटल, लज, रेष्टुँरा र पवहरु खुलेका रहेछन । क्याम्पस पढ्न आउने युवायुवतीहरुले यहाँका होटल, रेष्टुँरा र पवहरुमा आंशिक रुपमा भएपनि जागिर पाउने प्रशस्तै सम्भावना भएकाले उनीहरु यता आएको हुनुपर्छ । पहिले पहिले पो हामीहरुले जागिर पाउने सम्भावना पनि कम हुन्थ्यो, घरबाट अन्नपात ल्याएर डेराको कोठामा बसेर पढ्ने गर्थ्यौ । पढ्न जानु अगाडि कहाँ पढ्ने ? कसरी पढ्ने ? घर सल्लाह गरेर हिड्नुपर्थ्यो । तर अहिले अवस्था त्यस्तो रहेन । १२ कक्षाको पढाइ सिध्याएपछि, केटाकेटीहरुले आफ्नै सुर गर्दछन । कानुनले प्रदत्त गरेको हक भएका कारणले पनि हुनुपर्छ, अचेल मानिसहरु आफ्नो स्वतन्त्रताको हकको भरपुर उपयोग गर्न अति नै सचेत छन । आफ्ना छनौटका विषयमा निर्भिक भएर अगाडि बढ्नु अचेलका मानिसहरुको पहिचान हो । र, पछिल्ला केहि वर्ष अगाडिदेखि यो हाम्रो संस्कारको रुपमा पनि बिकाश हुँदै आएको छ ।
  4. बस चालकले हामी अब गुर्जातिर जान लागेको जानकारी गराउँदै, सबै यात्रुलाई आआफ्नो स्थानमा गएर बस्न आग्रह गर्यो । बियरको पहिलो बट्टा टेबलमा पल्टेको थियो, सायद उसले दोश्रो बट्टाको अन्तिम घुट्को पिउँदै गरेको हुनुपर्छ, सिनित्तै पारेपछि हातको बट्टा पनि टेबलमै राखी । टेबलमा अगाडिदेखि पल्टेको बट्टाले आफूसित पल्टिन अर्को साथी पाइसकेको थियो । अब टेबलमा दुईवटा बट्टा भए । युवतीले आफ्नो मेकअप मिलाउन थाली । उसलाई त्यही छाडेर म बसभित्र छिरेँ । बस चालकले इन्जिन चालु गरिसकेको थियो । बसभित्र सबै यात्रु छिरिसकेका थिए, तर मेरो आडकी युवतीले केहि अबेर गरी । दुई बट्टा त बियर सिध्याएकी थिई उसले मेरै आँखा अगाडि । मैले देख्नुभन्दा पहिले पनि एकदुई बट्टा त अवश्य पिएकै हुनुपर्छ । चालक भन्दै थियो प्यासेन्जर पनि गाडि हिड्ने बेलामा चर्पी खोज्न थाल्छन ! कस्तो औडाहा केटी होली ?
  5. युवती हतारहतार सिटमा आएर बसेपछि मात्र बस गुडन थाल्यो । बियर ह्वास्सै गन्हायो । आफुले गर्दा मलाई असहज भएको थाहा पाएपछि उसले झोलाबाट ल्वाङ निकालेर चाप्न थाली । दुर्गन्ध अलिकति कम भएको महशुस गरेँ मैले । बस आफ्नै रफ्तारमा गुडेको थियो । युवतीले आफ्नो आइपडबाट गीत सुन्न थाली । उसले बजाइरहेको गीत हेडसेटबाट मलाई पनि पुग्ने गरी बाहिर आइरहेको थियो । तल पुछारमा एउटा रेल छुट्ने तरखरमा थियो । मैले उपन्यासको ३३ औं पृष्ठमा आफ्नो आँखा दौडाउन थालेँ ।
(नब बिकल्प साप्ताहिकमा धाराबाहिक रूपमा प्रकाशित उपन्यासको दोश्रो खण्ड)
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…