Skip to main content

बि.सं. २१०० (दोश्रो भाग)

पहिलो भाग पढ्न यहाँ थिच्नुहोस  ।
  1. प्रकाशको क्याफेबाट निस्के पछि मसँग अझै १० मिनेट जति बाँकी थियो । म उसै टहलिएर बसिरहेको थिएँ, मसँगै यात्रा गरिरहेकी युवती मनेरै उभ्भिन आइपुगी । ताकमसम्म आउँदा पनि चुपचाप रहेकी केटी के कुरा गर्न आई छेउमै ? सोधुँ कि भन्ने मनमन लागेको थियो । तर उसले कुरा शुरु गर्नुभन्दा पहिले मेरो मुखबाट एक शब्द पनि चुहिएन । म उभ्भेको ठाउँबाट केहि परको आराम कुर्सीमा आएर बसी । आफ्नो हाते ब्यागबाट बट्टाको बियर झिकी र पिउन थाली । हल्का तनावमा भए झैं देखिन्थी । बेफ्वाँक म उसको क्रियाकलापहरु किन निहालूँ ? मैले उतिरको सम्पूर्ण ध्यान हटाएर म उभ्भेको ठाउँबाट देखिने मनोरम दृश्यहरु हेर्नपट्टि लगाएँ ।
  2. ताकमकोट र ताकम गाउँको बीचतिरको भागबाट लगिएको तीन लेनको लोभलाग्दो सडक छेऊबाट उभ्भिएर ताकम गाउँतिरको रौनक हेर्दा मन रोमाञ्चित नहुने कुरै भएन । मनमन अडकल काटे यो पहाडी सुन्दरतामा ठडिएको बस्तीलाई रातको समयमा यहि ठाउँबाट हेर्दा यहाँको रात्रीकालीन दृश्य झन कति लोभलाग्दो होला ? अहा ! उस्तै रमणीय पुछारमा बगिरहेको म्याग्दी खोला जस्तै रमणीय पारी मुदीको बस्तीछेउको कफीको बगान । जता हेर्यो उतैको दृश्य नै मन लोभ्याउने । यहाँको भ्रमण सिध्याएर घर फर्किएपछि यहाँको रमणीय दृश्यको बयान गर्दा सायद मेरी पत्नीले आफूलाई संसारकै अभागी मान्छे सम्झिनेछिन् । सुनेको थिएँ, यस ताकम नगरको बिछट्टैको सुन्दरताका कारण गुर्जा, मुदि, ढोरपाटन र धौलागिरि हिमालको आधारशिविर घुम्न जाने हजारौं स्वदेशी र विदेशी पर्यटकलाई यस नगरमा एक रात बिताउन करै लाग्छ रे ! हुनपनि यति बिघ्न सुन्दर ठाउँमा केहि पल बिताउन कसले गर्ने कन्जुस्याँइ ?
  3. मेरो आँखा अगाडि, केहिबेरको कफी गफमा प्रकाशले सुनाएको स्नातकोत्तरसम्मको अध्यापन हुने क्याम्पसको पाँच तले भवनसहितको अन्य दुईतले आकर्षक भवनहरु भएको ठाउँ देखियो । युवायुवतीहरुको लर्को लामै देखेँ, मैले । त्यति धेरै बिधार्थीहरु सायद यस क्षेत्रतिर स्नातकोत्तर अध्यापन हुने यो एउटा मात्र क्याम्पस भएकाले हुनुपर्छ । बिधार्थीहरुको उपस्थिती बाक्लो देखिन्थ्यो । पर्यटकीय रुट भएकाले पछिल्लो समयमा यहाँ थुप्रै होटल, लज, रेष्टुँरा र पवहरु खुलेका रहेछन । क्याम्पस पढ्न आउने युवायुवतीहरुले यहाँका होटल, रेष्टुँरा र पवहरुमा आंशिक रुपमा भएपनि जागिर पाउने प्रशस्तै सम्भावना भएकाले उनीहरु यता आएको हुनुपर्छ । पहिले पहिले पो हामीहरुले जागिर पाउने सम्भावना पनि कम हुन्थ्यो, घरबाट अन्नपात ल्याएर डेराको कोठामा बसेर पढ्ने गर्थ्यौ । पढ्न जानु अगाडि कहाँ पढ्ने ? कसरी पढ्ने ? घर सल्लाह गरेर हिड्नुपर्थ्यो । तर अहिले अवस्था त्यस्तो रहेन । १२ कक्षाको पढाइ सिध्याएपछि, केटाकेटीहरुले आफ्नै सुर गर्दछन । कानुनले प्रदत्त गरेको हक भएका कारणले पनि हुनुपर्छ, अचेल मानिसहरु आफ्नो स्वतन्त्रताको हकको भरपुर उपयोग गर्न अति नै सचेत छन । आफ्ना छनौटका विषयमा निर्भिक भएर अगाडि बढ्नु अचेलका मानिसहरुको पहिचान हो । र, पछिल्ला केहि वर्ष अगाडिदेखि यो हाम्रो संस्कारको रुपमा पनि बिकाश हुँदै आएको छ ।
  4. बस चालकले हामी अब गुर्जातिर जान लागेको जानकारी गराउँदै, सबै यात्रुलाई आआफ्नो स्थानमा गएर बस्न आग्रह गर्यो । बियरको पहिलो बट्टा टेबलमा पल्टेको थियो, सायद उसले दोश्रो बट्टाको अन्तिम घुट्को पिउँदै गरेको हुनुपर्छ, सिनित्तै पारेपछि हातको बट्टा पनि टेबलमै राखी । टेबलमा अगाडिदेखि पल्टेको बट्टाले आफूसित पल्टिन अर्को साथी पाइसकेको थियो । अब टेबलमा दुईवटा बट्टा भए । युवतीले आफ्नो मेकअप मिलाउन थाली । उसलाई त्यही छाडेर म बसभित्र छिरेँ । बस चालकले इन्जिन चालु गरिसकेको थियो । बसभित्र सबै यात्रु छिरिसकेका थिए, तर मेरो आडकी युवतीले केहि अबेर गरी । दुई बट्टा त बियर सिध्याएकी थिई उसले मेरै आँखा अगाडि । मैले देख्नुभन्दा पहिले पनि एकदुई बट्टा त अवश्य पिएकै हुनुपर्छ । चालक भन्दै थियो प्यासेन्जर पनि गाडि हिड्ने बेलामा चर्पी खोज्न थाल्छन ! कस्तो औडाहा केटी होली ?
  5. युवती हतारहतार सिटमा आएर बसेपछि मात्र बस गुडन थाल्यो । बियर ह्वास्सै गन्हायो । आफुले गर्दा मलाई असहज भएको थाहा पाएपछि उसले झोलाबाट ल्वाङ निकालेर चाप्न थाली । दुर्गन्ध अलिकति कम भएको महशुस गरेँ मैले । बस आफ्नै रफ्तारमा गुडेको थियो । युवतीले आफ्नो आइपडबाट गीत सुन्न थाली । उसले बजाइरहेको गीत हेडसेटबाट मलाई पनि पुग्ने गरी बाहिर आइरहेको थियो । तल पुछारमा एउटा रेल छुट्ने तरखरमा थियो । मैले उपन्यासको ३३ औं पृष्ठमा आफ्नो आँखा दौडाउन थालेँ ।
(नब बिकल्प साप्ताहिकमा धाराबाहिक रूपमा प्रकाशित उपन्यासको दोश्रो खण्ड)
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…