Skip to main content

बि.सं. २१०० (अंक ५)

  1. ...“तपाइँ यो भन्दा पहिले पनि यहाँ आउनु भएको थियो ?” झ्यालबाहिरका मनोरम दृश्य एकटकले हेरिरहेको मलाई झस्काउँदै उसले प्रश्न गरी । 
  2. “अँ आ’को थिएँ, लगभग ७–८ पटक म यहाँ आइसकेको छु । जागिरको शिलशिलामा ३२/३३ वर्ष पहिले यो भेगतिर म आइराख्नु पर्थ्यो ।” बोल्दै गर्दा अलिकति नोस्टाल्जीक हुन पुगेँ – “दरबाङ बजारसम्म कच्ची सडक थियो । साढे दुई घण्टा लाग्थ्यो, माइक्रो बसमा चढेर आउँदा ।”
  3. “माइक्रो बस ? के भन्या नि त्यस्तो ?” युवतीले माइक्रो बस भनेको थाहा पाइने सायद । प्रतिप्रश्न गरी ।
  4. “अँ, माइक्रो बस !” झर्को नमानी, उसका हरेक सवालका जवाफहरु दिनु मैले मेरो आफ्नो दायित्व सम्झिएँ । कारण, उसले यात्राको मेरो एकाकीपनलाई थोरै भएपनि दूर गर्न सघाउ पुर्याउँदै थिई । अझ उसले ड्रिङ्क्स सौजन्य गरेको गुण पनि फर्काउनु थियो मलाई । उसलाई माइक्रोबसका बारेमा बुझाउन थालेँ – “हाम्रो पालामा एउटा सानो बस हुन्थ्यो । त्यसको क्षमता त्यस्तै १७/१८ जना यात्रुको हुन्थ्यो । र, माइक्रो बस ब्यवसायी समिति मार्फत यस्ता बसहरु सडकमा गुड्ने गर्थे । पूरापुर ३५ देखि ४५ यात्रुहरु बोकेर धूलो उडाउँदै गुड्थे ती गाडी कच्ची सडकमा । हो, म पनि अन्य यात्रुहरु जस्तै तीनै गाडीमा यात्रा गर्ने गर्थे उ बेला । उफार्दै–उफार्दै तीनले ल्याइपुर्‍याउँथे गन्तब्यमा, यात्रुले सोचेको भन्दा एकाध घण्टा ढिलो गरी ।”
  5. उसलाई मेरा पुराना अनुभवहरु निकै नै चाख लागेको हुनुपर्छ सायद । केहि कुरा बताइनसक्दै प्रश्न गरिहाल्थी – “गाडीले त्यसरी उफार्दा पनि तँपाइहरु चुपचाप बस्नुहुन्थ्यो ? ड्राइभरलाई बिस्तारै ड्राइभ गर्न लगाउनुहुन्नथ्यो र ?” 
  6. “अँ, मान्थे तिम्रा बाजेहरु ?” भनुँ कि जस्तो लागेको थिएँ, तर आफूलाई भद्रतापूर्वक नै प्रस्तुत गरेँ – “तिमीलाई तिम्रा बाबाआमाले पूराना कुराहरु सुनाउनु हुँदैन र ? सबै कुरा मबाटै थाहा पाउन खोजीरा’छौ त !” मैले जिज्ञासा राख्दै भनेँ । मसिनो आवाजमा हाँसो पनि छुट्यो, मेरो ।
  7.  “ठिकै छ नी त, हजुरलाई झर्को लाग्या छ भने कुरा नगर्नु न त !” उसले झर्किदै बोली । र, आफ्नो बसाइको स्थितीमा परिवर्तन गरी । 
  8. झ्यालतिर ढेपिन पुगी । उसको मनमा चोट पुर्‍याएकोमा मलाई पछुतो लाग्यो । उसलाई नरिसाउन आग्रह गर्नु पर्‍यो मैले – “मेरो थोरै जिस्किने बानी छ, अन्यथा नलिउँ ल !”
  9. “म पनि कहाँ साँच्चीको रिसाएकी हुँ र ? तपाइँलार्इ आफ्नो गल्तीको महशुस गर्ने समय दिएको मात्र !” मादक मुस्कान सहित युवती पूर्ववत आसनमा फर्की । केहिबेर अगाडि टुक्रेको हाम्रो संवादलाई फेरि शुरु गरी – “हजुरहरु बसभित्र उफ्रिदै उफ्रिदै यात्रा गर्नुहुन्थ्यो उसोभए है ? खुरुक्कन त्यस्ता गाडीबाट उत्रेर अर्को समयको गाडी चढ्ने काम किन गर्नुहुन्नथ्यो तपाइँहरु ?”
  10. “भयो अब ? बिचरा हिजोको फुल आजको चल्लालाई के थाहा ? हाम्रो जमानामा के हुन्थ्यो ? कस्तो थियो ? अहिलो पो उसलाई यहाँ दुई बित्ते चोसो निकालेर भन्नू सजिलो छ नी – खुरुक्कन त्यस्ता गाडीबाट उत्रेर अर्को समयको गाडी चढ्ने काम किन गर्नुहुन्नथ्यो तपाइँहरु ?” मनमनै अचम्मको रिस उठ्यो मलाई । तथापि बाहिर पोखीहाल्नु शोभनीय लागेन । उसको शिघ्र तात्तिने बानीले मेरो सातो काढेको भएर हुनपर्छ, मेरो । अत्यन्तै शान्त र विनम्रतापूर्वक जवाफ फर्काउनुको विकल्प देखिनँ मैले, –“के गर्नु नानु ? तिम्रो जमाना र हाम्रो जमानामा धेरै भिन्नता छन । अहिले पो तिमीहामी यात्राका बेलामा सवारी चालक र कर्मचारीको व्यवाहार मन परेन भने उजुरी गर्न सक्छौं, त्यो पनि प्रमाणसहितको इमेल लेखेर वा एमएमएस पठाएर । उहिले त्यस्तो कहाँ हुनु ? पहिलो कुरो त सवारी साधनहरु समयमा पनि छुट्ने गर्दैनथेँ । शुरुमा सवारीमा पुग्ने यात्रुले उक्त सवारी यात्रुले खचाखच नभैन्जेल पर्खनु पथ्र्यो, एक घण्टा, दुई घण्टा अझ कहिलेकाही एउटा सिंगो बिहान । करिब पाँच घण्टा ! दोश्रो कुरो यात्रु भनेपछि जेजस्तो भएपनि यात्रा गर्नु हाम्रो विबशता हुन पुग्थ्यो !” मैले प्रस्टैसँग देखेँ ऊ मेरा कुरा सुनेर वाल्ल परी । बेलाबखत जिब्रो पनि टोकेकी थिई । विश्वास पो लागेन कि सायद मेरा भोगाइहरु । वा, दया जागेर पो होकी सानो स्वरमा उसले भनि – “त्यस्तो है ? च्वँ च्वँ म त्यतिखेर जन्मेको भए त ? माइ लर्ड म कल्पना पनि गर्न सक्तिनँ, जीवनका मेरा प्रत्येक पलहरु कति धेरे पीडा र अभावबाट गुज्रेका हुँदा हुन ?!” पच्चीस कट्दै गरेकी युवतीले आफ्नो युवावयमै थुप्रै सुविधाहरु भोग गर्न पाउँदा निकै गर्वका साथ आफूलाई प्रस्तुत गरिरहेकी थिई । उसको दिमागमा हाम्रा पालामा केही विकास नै नभएको असत्य भ्रम खाँदिएर रहेकोमा शंका नगर्ने आधार पाइँन मैले । 
  11. हाम्रा संवादहरू एक छोरामान्छे र छोरीमान्छे भेट हुँदा हुने चल्तीका वातचित भन्दा अलिकति फरक प्रकृतीले विकास हुँदै गए । कतिखेर झ्यालबाहिर हुत्तिन्थे हाम्रा नजर र एकाग्रता त कतिखेर ती मेरा र उसका पालाका कुराहरूमा आएर अड्किरहेका हुन्थे । तर संबाद यसरी नै अगाडि बढ्दै  गए । 
  12. बस फेरि एकपटक रोकियो । केहि समय पहिले परबाट देखिएको यो डाँडामा आएर बस रोकिएको थियो । यात्रुहरू बसबाट बाहिर ओर्लने क्रम शुरू हुन लाग्यो । मैले मेरो क्यामेरा झिकेँ । ऊ पनि मेरो पिछा लागी । उसले बियरका दुर्इवटा बट्टा बोकेर ल्याएकी थिर्इ । बसबाट ओर्लेपछि हामी सँगसँगै भयौं । हामीभन्दा केहि परको दुरीमा सेता रंगका एक हुल बाख्राका छाउराहरू माथितिर दगुर्दै थिए ..। 
(यसका पुराना अंकहरू यहाँ संकलित गरिएको छ ।)
Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

डा. केसी, उनको अनशन अनि एउटा झुम्रे नागरिक

डा. गोविन्द केसीका शुरूवात तिरका अनशनहरूमा मेरो पूर्ण समर्थन थियो । मैले पनि आफ्ना सामाजिक संजालका भित्ताहरूमा निकै खरा खरा वाक्यहरूसहित तीनका पुछारमा ह्यासट्याग आइएमवीथडाकेसी लेखेकै हुँ । मलाई लुकाउनुपर्ने केहि छैन । डा. केसीका शुरूवाती मागहरू भनेका चिकित्सा क्षेत्रमा बढ्दो राजनैतिक हस्तक्षेप अनि तीसँगै यस क्षेत्रमा बढ्दै गएका विकृती विसंगतीहरूको अन्त्य हुनुपर्छ भन्नेमा केन्द्रित हुन्थे ।तर डा. केसी जति नै निष्ठावान, त्यागी या देवरूप नै किन नहोस उनको, उनका काँधमा बन्दुक राखेर आफ्ना विभिन्न खालका अभिष्ट पूरा गर्न खोज्नेहरूको एउटा ठूलो जमातबाट उनी घेरिएका छन । यो मिथ्याको आरोप हैन । निसन्देहः डा. केसी अनशन बस्नुपूर्व उनले अनशन बस्न थालिसकेपछि स्वास्थ्य क्षेत्रमा महशुस हुनेगरी परिवर्तन भएकै हुन । त्यसको जस पूरापूर उहाँलाई जान्छ । तर यसको अर्थ यो हैन कि स्वास्थ्य क्षेत्र सुधारका लागि सबै कुरा वहाँले नै भनेजसरी हुनुपर्छ । बिडम्बना यो छ कि वहाँको शुरूको अनशन देखि नै माग पूरा गर्ने बहानामा सरकारले एउटा बेथितीको पृष्ठपोषण गर्ने कामको श्रीगणेश गरेको छ । केसीको एक सुत्रिय माग थियो बरिष्ठताका आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…