Skip to main content

बि.सं. २१०० (अंक ७)

...युवती फेरि पनि उस्तै हतारोमा बसभित्र छिरी र हुर्रिदै सिटमा आएर बसी । हाम्रो यात्रा पुनः शुरु भयो । मुनाको ब्यावसायिक पशुपालन र माछापालनका बारेमा अलिकति भए पनि हामीले जानकारी पाएका थियौं । म जस्ता अघिल्ला पुस्ताका मानिसहरुलाई यस्ता ब्यावसायिक अभ्यासका बारेमा किन पनि थाहा हुनु आवश्यक छ भने ती दृश्यले हाम्रा पुस्ताका मानिसहरुका इमान्दार प्रयास र अविरल मेहनतका बारेमा धेरै कुराहरु स्पष्ट पार्ने काम गरेका छन । अहिलेका युवाहरुका जस्तो ‘बिन्दास’ जिन्दगी हामीले चाहेर पनि बिताउन पाएनौं । तर यसका बारेमा अहिलेका युवा पुस्ताले थाहा पाएर पनि बुझपचाएका हुन वा अज्ञात नै हुन उति गम्भिरतापुर्वक आफूलाई प्रस्तुत गर्दैनन् । त्यसकारण पनि युवतीसँगैको यात्रा उती रुचीकर लागिरहेको थिएन मलाई, अझ झन ऊ बस्ने र बस अगाडि बढ्ने काम एकैपटक भएपछि ऊ मेरै काखमा घोप्टिन आइपुग्दा पारो नतात्ने कुरै भएन, सम्हालिन खोज्दा खोज्दै मुख खोलीहालेँ – “हत्तेरि के गरेको यस्तो ?” उसलाई खासै ग्लानीबोध भएन । उसले सोची सायद, त्यो उसको भूल थिएन । शिघ्र आवेगमा आएपनि उसको ढेपाइले मेरो शरीरभरि अस्वभाविक तरंगहरु सञ्चार गरिदियो । ऊसँगको स्पर्शका कारण मैले थुप्रैकुराको अनुभूत गरिरहँदा उसले भने केहि कुराको भेउ पाइन । मलाई भन्दा बेशी बियरको नशा उसमा चढिसकेको थियो । मैले तीनवटा बट्टा लिदाँसम्म उसले कति बट्टा लिइसकेकी थिई त्यसको हिसाब थिएन मसँग । त्यसकारण पनि अलिकति मदहोश थिई ऊ । लागेको थियो, अब ऊ शान्तपूर्वक आफ्नै आशनमा निदाउनेछे, तर उसले संवादलाई पूर्ववतः जोड्दै भनी – “थापाजी, ड्रिङ्क्सको मात कत्तिको चढेको छ त नी ? मूडमा उती देखिनुहुन्न !”
“हा..हा..” मैले हासेँरै टारिदिएँ उसको कुरा । ऊ पनि थोरै खुलेर हाँसी । एकदम मादक हाँसो !  ऊ यसरी मादकतापूर्वक हाँस्दा उसको सुन्दरता अझ अरु घनिभूत भएको पाएँ मैले । ऊ र म एकसाथ हाँस्दा हाम्रा वरिपरीका मान्छेहरुका ‘चोर आँखाहरु’ हामीतिर बढ्ता सोझिएको देखेपछि, मेरो हाँसो ठप्पै भयो ! युवतीले केहि लामो समयसम्म हाँसी । सायद, हाँस्दा हाँस्दै बिचैमा रोक्नु सहज लागेन उसलाई । मलाई भने उसको हाँसो बढी नै अस्वभाविक लाग्न थाल्यो, यसकारण पनि मैले उसको मादकताले भरिपूर्ण हाँसोलाई विचैमा रोकेर प्रश्न गरेँ – “ए, साँच्ची...!” उसले आफ्नो अनवरत हाँसो विचैमा रोकी र थोरै मुस्कानसहित उसले भनी – “अँ भनन् ..!” अगाडिसम्म ‘हजुर, तपाइँ’ सम्बोधन गर्ने आफूभन्दा करिब आधा उमेरकी ठिटीले यसरी ‘तिमी’ को सम्बोधन गर्दा मलाई निकै असहज लाग्यो । अपरझट उसले मलाई आफ्नो समकालीनको ब्यवहार नगर्नू पर्ने हो, तर गरिहाली !
मलाई निकैबेरसम्म चुपचाप देखेपछि उसले भनी – “अँ ! तिमी के सोध्दै थियौ मलाई ? किन चुपो लागेर बसेको ?”
सहजतापूर्वक संवादलाई अगाडि बढाएँ मैले, “हेर न हामी बेनीदेखि यहाँसम्म दुई नजिकका सिटमा बसेर यात्रा गरेर आईपुग्यौं, तर पनि खुलेर हाम्रो परिचय हुन सकिरहेको छैन ! तिमीलाई सम्बोधन गर्न पनि अप्ठ्यारो लागिरहेछ, मलाई । म कसरी सम्बोधन गरुँ ? त्यसकारण, मलाई तिमीसँग परिचय गर्न मन लागिरहेछ । के छ यसमा तिम्रो राय ?” युवतीले एकछिन गम खाई । ऊ सामिप्यताका लागि परिचयलाई उति महत्व नदिदीँरहिछे । भनि, “हेर, ‘क्लोज रिलेशन’का लागि इन्ट्रडक्सन उती इम्पोर्टन्ट छैन ! बरु, यो त ब्यक्तिको ‘जेन्टल बिह्याभ’ मा डिपेन्ड हुने कुरा हो ।” मलाई लाग्यो, परिचय गर्न खोजिरहेको मलाई लोप्पा पो ख्वाई ठिटीले ! बियरको नशामा मस्त ठिटीको प्रतिउत्तरहरु केहि अरु दार्शनीक हुँदै गएका पो हुन की ? सोच्न बाँध्य भएँ म । उसले फेरि भनी – “यदि सामिप्यताका लागि इन्ट्रडक्सन नै इम्र्पोटन्ट हो भन्ने लागेको भए मैले तिमीलाई फोकटमा वियर पिलाउँथे हुँला ? एकदमै पिलाउँदैनथेँ ! तर मलाई तिमी अलिकती जेन्टल लाग्यो र स्मार्ट पनि । तिमी एकदमै ‘म्याच्योर्ड’ पनि देखिन्छौ, त्यसैले मैले तिमीसँग सामिप्यता गाँसे । त्योपनि, विथआउट इन्ट्रडक्सन !’ केटीले धाराप्रवाह यति कुरा भनिन्जेल पनि मेरो मुखबाट एक शब्द निक्लीन सकेन । मानौं कि चिनापर्ची र सम्बन्धका विषयमा उसका दार्शनीक बुझाईहरु अत्यन्तै घगडान छन । र, मेरा जवाफी तर्कहरु अती नै फितला । परन्तु, उसका एकपक्षिय बुझाइहरु मैले शिरोपर गर्नु जरुरी कुरा पनि थिएन, मैले प्रतिउत्तर दिएँ – “तिमी जे भन तर असल सम्बन्धका शुभारम्भ परिचयबाटै हुने गर्दछन् । तिम्रा आफ्ना बुझाईहरु हुन्छन्, अरुका पनि तिम्रा जस्तै फरक मान्यताहरु हुनसक्ने सम्भावनालाई तिमी नकार्न सक्दिन्यौ पक्कै । मेरो विश्वास के हो भने परिचयविनाका सम्बन्धहरु भ्रामक हुन्छन । ती विश्वसनीय हुँदैन । त्यसैले, म चाहन्छु, हामी दुईको परिचय होओस् । र, यसले हामी दुईबीचको सामिप्यतालाई अझ धेरै नजिक बनाओस् ।” युवती पहिले भन्दा बढि ‘कन्भिन्स’ देखिई । तथापि मेरो कुरामा ऊ शतप्रतिशत ढुक्क भने हुनै चाहिनँ, भनी – “हेर, इन्ट्रडक्सनबाट हुने सम्बन्धहरुमा ‘इन्टरफेर’ हुने म्याक्सीमम चान्सेस हुन्छ, र ती सम्बन्धहरु छिट्टै स्खलित हुन पुग्छन । तैपनि, आफ्नो परिचय दिने कुरामा म यति धेरै कन्जुस्याइँ पनि किन गरुँ ? सो...” लामो श्वास तान्दै युवतीले भनी – “...मेरो नाम जेट्लिना, पोखरा युनिभर्सटीबाट ‘हर्वल स्टडिज’ मा मास्टर्स गर्दैछु । र, अहिले इन्टर्नसिपका लागि ‘गुर्जा हर्बल कम्पनी’ मा जादैँ छु ।” मादकताले लत्पतिएको बोलीमा उसले भनी – “साँच्ची मैले त बिर्सेको, आई एम ट्वेन्टी सिक्स एअर्स योङ्ग गल्र्स !” आफ्ना बारेमा यतिकुरा बताइसके पछि उसले भनी – “अनि तिम्रो नी....?”
मेरो आफ्नो परिचय दिनुपूर्व उसलाई आग्रह गरेँ मैले, –“ताकममा किनेको लन्च छ मसँग । पहिला त्यो खाऔं अनी म मेरो परिचय दिउँला नी हुन्न ?” जेट्लिना मैले भने जस्तै गर्न तयार भई । बस लम्सुङ बजारमा आइपुगेको थियो, दरखोलाको किनारैकिनार एकनाशको गतिमा अगाडि बढिरहेको । झण्डै एकसय मिटर माथिको चौरमा केहि पर्यटकहरुको टेन्ट देखिन्थ्यो – ढोरपाटन जान हिडेका उनीहरु । अलिपर लोक्ता कागजको उद्योगमा कागज खरिदको ‘बिड’ का लागि ब्यापारीहरु थुप्रिएका देखिन्थे । ती सबै दृश्यलाई पछाडि पादै हामी सवार बस अगाडि बढ्यो । मैले लन्च प्याकेट खोलेँ । र, दुवैजनाले एकसाथ एउटै प्याकबाट खान थाल्यौ, एउटै चम्चाले ....।
Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

सामाजिक संजाल, म अनि मेरा साथीहरू

अचानक १६ डिसेम्बरको दिन, अभूतपूर्व साहसका साथ मैले एउटा निर्णय लिएँ । विद्यमान सामाजिक संजालहरूबाट बाहिरिने । उसो त बेलाबेलामा म सामाजिक संजालहरू विशेष गरी फेसबुकबाट दुईचार दिनका लागि विश्राम लिने गर्दथेँ । त्यसरी विश्राम लिदा एकाध साथीभाईहरूले बडो प्रेमपूर्वक मसँग संचार सम्पर्क स्थापित गर्थे। फेसबुकमा निकै नै सक्रिय हुने मलाई छिट्टै फर्किनलाई आग्रह पनि गर्थे । उनीहरूको आग्रह सँगसँगै म फेरि त्यहि भर्चुअल दुनियाँमा सामाजिक सम्बन्धहरूको नविकरण गर्ने कामलाई निरन्तरता दिने गर्दथे । ट्विटरमा खासै सक्रिय नहुने मलाई इन्स्टाग्राममा बेलाबेलामा तरह तरहका तस्बीरहरू पोस्टिनु मन पर्थ्यो । तर, फेसबुकमा चाँहि म अचाक्ली नै सक्रिय थिएँ । तर ८ बर्षदेखिको फेसबुकको खातालाई सदाका लागि निष्क्रिय पारेपछि मसँग चल्तिका सामाजिक संजालमा प्रोफाइल रहेन ।  अतः बितेका आधा महिनादेखि म साँच्चिकै सामाजिक जीवन बाँच्ने प्रयत्नमा लागेको छु ।
उसो त सामाजिक संजालबाट बाहिरिनुलाई कतिपयले साथीभाईहरूको विशाल संजालबाट आफूलाई विमूख पार्नु हो भनेर बुझ्ने गर्दछन् । यहिँ नेर म फेसबुकमा मसँग जोडिएका करिब १२०० जना साथीहरू र मसँग जोड…