Skip to main content

बि. सं. २१०० (अंक ९)

... मैले उसको प्रस्ताव अस्वीकार गर्नु भनेको, उसको ठोस अपमान गर्नु ठानेँ । र, असहज हुँदाहुँदै पनि आफूसँगै बस्न गरेको उसको प्रस्ताव स्वीकार गरिदिएँ । लाग्यो, यहि हो हामी पुराना युगका मान्छेहरूको पहिचान – हरहालतमा दोश्रो पक्षको चित्त नदुखाउनु ! आफ्नो हार्दिक आग्रहलाई मैले विनम्रतापूर्वक स्वीकार गरेपछि युवती अझ अरू निभर्य खुल्न थाली । सन्तुष्टिको मुस्कानसहित उसले भनि – “थापाजी, यू आर रियल्ली स्वीट म्यान !” उसका कोमल औलाहरू मेरो चेपुमा चलिरहेका थिए । बेलाबेलामा उसका कोमल औंलाहरूले मलाई अप्ठ्यारो पारिरहँदा समेत असहज महशुस भएको प्रतिक्रिया दिनै मन लागेन । सोचेँ – यसैगरि धेरैबेरसम्म उसका मायालु औंलाहरूको मनपरी चलिरहोस मेरो स्थुल भरी ।
जेट्लिनाले आफ्नो शीर मेरो काँधमा अड्याई । र, यात्रा अवधीभर आर्जित सबै थकान एकै निमेशमा बिसाउने अहोभाग्य पाएको जस्तै गरी । गन्तब्यमा पुग्ने समय निकै कम हुँदै गएको थियो । मनभरी अनेक कुराहरू खेलिरहेका थिए । त्यती विघ्न चञ्चल त म होइन, तर चञ्चलताले एकतमास अठ्याउँदै लग्यो मलाई । गाजाल टाँसेको भन्दा चम्किला एक जोर आँखाहरूले पुलुक्क हेर्दै जेट्लिनाले सोधी – तपाइँ पहिला आउँदा कस्तो थियो नी यो ठाउँ ? “ठाउँ उस्तै नै थियो अहिलेको झैं सुन्दर । तर फरक यत्ति छ, उतीखेर यहाँ कृत्रिम चमकता थिएन केवल प्राकृतिक सुन्दरता मात्र थियो । धुलौटे बाटामा जतिसक्दो खच्चडका लस्करहरूलाई पछाडी पारेर यात्रुहरु अगाडी लम्कन्थे । यात्रामा पानी र खाजाको पहिल्यै ब्यवस्था गर्नु पथ्र्यो । बाटामा फाटफुट भेडा गोठाला र बटुवाहरू हिडेका हुन्थे । सारै सुनसान लाग्ने गथ्र्यो यात्रा । न्वारनदेखिको बल लगाएर हिडे पनि लम्सुङबाट पूरै आधा दिन खर्चनु पथ्र्यो – गुर्जा आइपुग्न ! उतिबेला उखानै थियो, ‘टुपीभन्दा माथि ठाउँ छैन, गुर्जाभन्दा माथि गाउँ छैन’ घुम्न रुचाउने भएपनि कतिपय मानिसहरु हत्पति गुर्जा जाने योजना बनाउँदैनथे । यसको नाम सुन्दासाथ उनीहरुको सातोपुत्लो उड्थ्यो ।” उसले खित्का छाडदै हाँसी – बाफरे ! नाम सुन्दा साथ ‘फ्रिजिङ’ हुने मान्छेहरु ? अर्को साइडमा बसेका एक जोडी विदेशीहरूले हामीतिर पुलुक्क आँखा तन्काए । उनीहरूले खिस्स मुस्कान छाडेको मलाई मन परेन ।
“यो ठाउँ यति धेरै विकट मानिन्थ्यो है ?” अचम्भित हुँदै उसले भनी । “हो त, मैले पनि उतिखेर यतिछिट्टै ‘लक्जरियर्स’ बसमा चढेर यहाँ आइपुग्छु होला भनेर सोचेको सम्म थिइँन । आफूले नै निश्चित गरेको समयभित्र संविधान दिन नसकिरहेका त्यतिखेरका नेताहरूमा दूरदर्शिता त एक रत्ती पनि थिएन । स्वहितका लागि जे पनि गर्ने ऊ बेलाका नेताहरूको सोचमा नै खोट थियो । अब तिमी नै भनन खोटी नेताहरूले हाँकेको राज्यमा विकासको हविगत के कस्तो थियो होला ? विकास निर्माणका खोक्रा सपनाहरू मात्र बाँड्थे, उनीहरू । त्यसकारण, पनि उतिखेरका हामीहरूलाई सबै ठाउँ दुर्गम र विकट लाग्थे !” एकै श्वासमा सविस्तार लगाएँ । जेट्लिना अत्यन्तै चासोका साथ मलाई सुनिरहेकी थिई । आफूलाई कसैले ध्यानपूर्वक सुनिरहँदा म अझ बढी भावुकतापूर्वक प्रस्तुत हुने गर्दछु, मेरा पालाका नेताहरूका बारेमा अझ केहि जानकारी गराउन मन लाग्यो – “तिमीलाई सुन्दा अचम्म लाग्ला, संसदिय निर्वाचनमा सांसदका केहि उम्मेदवारले यो ठाउँसम्म केवलकार ल्याउने सपना बाडेर चुनाव जिते । कतिले मोटरबाटो ल्याउने आश्वासन दिएर मत लुटे । जे जे भने सब मनगढन्ते कुराहरू भने । चुनाव जितेर जतिपनि केन्द्रमा पुगे, ती आफूमात्रै बने । काठमान्डुमा घर ठड्याए, आफ्ना छोराछोरीलाई छात्रबृतिमा विदेश पठाए, रियल स्टेट ब्यापारको लाइसेन्स निकालीदिए । जतिपनि गरे आफ्ना लागि गरे, ती सबैले आखिर जनतालाई बिर्से । तीनले साँच्चीकै अचम्म गरे ।” राजनीतिका पूराना कुराहरू उप्काएर आफैलाई दुखी बनाउनु मन लागेन मलाई । तर उसको जिज्ञासु स्वभावले यतिमै सिमीत हुन दिएन मलाई । करिब गुर्जा पुगुन्जेल मैले उसलाई मेरो पालाको फोहोरी राजनैतिक संस्कारका बारेमा मात्रै सुनाएँ ।
बस गुर्जाखोलाबाट उकालो चढ्न शुरू गरिसकेको थियो । यस्तैमा चालकले बोल्यो – “अब दश मिनेटमा हामी गुर्जाको विछट्टै सुन्दर भूमिमा पाइला टेक्नेछौ ।” मेरो ढुकढुकी केही बढेर आयो । ३२ बर्ष पहिलेको गुर्जा र अहिलेको गुर्जाबीचको भिन्नताको साक्षी बस्दै थिएँ म । जेट्लिना पनि अलिकति उत्साहित देखिई । अकस्मात चूरेन हिमालको चीसो सिरेठोको झोक्का झ्यालमा ठोक्किएपछि, भित्रैसम्म जाडो महशुस भयो । दुईचार जना यात्रुहरू भन्दै थिए — “धूर्त ड्राइभरले हिटर बन्द गरेछ !”
Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

सामाजिक संजाल, म अनि मेरा साथीहरू

अचानक १६ डिसेम्बरको दिन, अभूतपूर्व साहसका साथ मैले एउटा निर्णय लिएँ । विद्यमान सामाजिक संजालहरूबाट बाहिरिने । उसो त बेलाबेलामा म सामाजिक संजालहरू विशेष गरी फेसबुकबाट दुईचार दिनका लागि विश्राम लिने गर्दथेँ । त्यसरी विश्राम लिदा एकाध साथीभाईहरूले बडो प्रेमपूर्वक मसँग संचार सम्पर्क स्थापित गर्थे। फेसबुकमा निकै नै सक्रिय हुने मलाई छिट्टै फर्किनलाई आग्रह पनि गर्थे । उनीहरूको आग्रह सँगसँगै म फेरि त्यहि भर्चुअल दुनियाँमा सामाजिक सम्बन्धहरूको नविकरण गर्ने कामलाई निरन्तरता दिने गर्दथे । ट्विटरमा खासै सक्रिय नहुने मलाई इन्स्टाग्राममा बेलाबेलामा तरह तरहका तस्बीरहरू पोस्टिनु मन पर्थ्यो । तर, फेसबुकमा चाँहि म अचाक्ली नै सक्रिय थिएँ । तर ८ बर्षदेखिको फेसबुकको खातालाई सदाका लागि निष्क्रिय पारेपछि मसँग चल्तिका सामाजिक संजालमा प्रोफाइल रहेन ।  अतः बितेका आधा महिनादेखि म साँच्चिकै सामाजिक जीवन बाँच्ने प्रयत्नमा लागेको छु ।
उसो त सामाजिक संजालबाट बाहिरिनुलाई कतिपयले साथीभाईहरूको विशाल संजालबाट आफूलाई विमूख पार्नु हो भनेर बुझ्ने गर्दछन् । यहिँ नेर म फेसबुकमा मसँग जोडिएका करिब १२०० जना साथीहरू र मसँग जोड…