Skip to main content

बि.सं. २१०० अंक (१४)

    ट्याक्सीको पछिल्लो सिटमा चलायमान हामीहरुबीच नशालु कार्यब्यबहार भैछाडे । खासगरि उसको शिर मेरो काँधमा ढल्कने र मेरा औलाहरु उसको च्यापुमा पुग्ने उपक्रम रोकिएन । वाइनको मातमा हामी यति धेरै मातिरह्यौं कि हामी सवार ट्याक्सी अर्को कुनै तेस्रो ब्यक्तिले हाँकिरहेको छ भन्ने पनि सम्झिरहेका थिएनौं । जेट्लिना पूरापूर मातेकी थिई उसले कसैको चासो राख्ने कुरै थिएन तर म आफू एक भद्र र पाको उमेरको मानिस भएर पनि एउटा वयस्क मानिसको दायित्वबाट उम्किरहेको थिएँ । आफूभन्दा आधा उमेरकी युवतीसँग छिल्लिरहँदा न मैले संकोच मानेँ न त लाज नै ! म यति मूर्खतापूर्वक छिल्लिरहेकी एक पटक पनि मैले ट्याक्सी चालकतिर नजर पुर्‍याइँन । अहँ ठ्याम्मै पुर्‍याइँन ।
    ट्याक्सीबाट ओर्लिएपछि कोठामा नपुगिन्जेल मैले केही कठोर पलहरु गुजार्नु पर्‍यो । जेट्लिनाले आफ्ना कोमल तर वाइनको मातमा केहि कठोर बनेका औंलाहरुले च्याप्पै मेरा औंलाका काँपलाई भरिदिई । र, टिमिक्कै परेर मसँग हिड्न लागी । उसले यस्तो गरिदिदाँ उसको शरीरको अधिकांश भार मैले बोक्नुर्‍यो । यस्तो बेला प्रायः मलाई दम बढ्थ्यो तर त्यतिखेर मैले खास केही अनुभूत गरिनँ । सायद आकर्षण, मात, ईच्छाशक्ती, बेहोसी, उत्साह वा लगाव भनेकै यहि हुनुपर्छ । अझ त्यो भन्दा बढि यो मस्त तरुनी उमेरकी यौवनासँगको बितिरहेको मदहोशी पल भएर पनि त्यसो भएको हुनुपर्छ । एक तरुनी साथले एउटा वयस्क मानिसलाई उर्जा वा प्रेरणा नदिने हो भने, केही बढी महत्वकांक्षी नबनाइदिने हो भने त्यो युवतीको उमेर तरुनी हुनुको अर्थ के नै पो रह्यो र ? अझ त्यसमाथि जेट्लिनाजस्ती अत्यन्त आधुनिक, परम सुन्दरी र भब्य युवतीको तरुनी साथले वयस्क मानिसलाई उर्जाशिल बनाउन नसक्ने कुरै थिएन । उसको भर्भराउँदो यौवनको कोमल भारका अगाडि शारीरिक भारको मैले खास महशुस गरिनँ । तर अपार्टमेन्टको मूलद्धारमै पुग्नेबेलामा सानो ढुंगामा अल्झिँदा उसले केहि अप्ठ्यारो महशुस गर्न पुगी । केहीबेरसम्म ऊ एक डेग पनि अघि बढ्न मानिने । थोरै संकोच मान्दै मैले उसको गोलीगाँठाको वरिपरी हल्का मसाज गरिदिएँ । बिस्तारै हामी भित्र छिर्‍यौं । भर्‍याङबाट माथि चढ्नलाई मसँग कुनै पनि बल बाँकी थिएन । त्यसैले लिफ्टको प्रयोग गर्‍यौं । लिफ्टमा मलाई अकल्पनीय ब्यवहार गरी जेट्लिनाले ! एकदम निशंकोच उसले मलाई चुम्बन गरी ! म बोल्न सकिनँ, म चल्न सकिनँ । मानौं म एकदम निरुपाय र निरीह प्राणी हुँ । पाँच सेकेण्डको अधरपानमा उसले पाँच रातको आनन्द भोगे जसरी मुस्कुराई !
    कोठामा पुग्दासाथ ऊ सोफामा डङ्ग्रङ्गै ढली । र, भनी – “आज अलिकति बढी भएछ । खासमा ककटेल नबनाउनु पर्ने । हजुर ट्वाइलेट गएको बेलामा मैले सुटुक्कै अलिकति भोड्का मिलाएकी थिएँ । सो, आइएम टोटल्ली इनटोक्सीकेटेड !” उसको मात महात्म्य सुनेपछि, उसको सुकुमार गालामा एक उत्तेजित चिमोटाई उपाहार दिदैँ मैले भनेँ – “तिमीले साँच्चीकै ठीक काम चाँहि गरिनछौं जेटु !” मेरो हात समात्दै उसले ग्लानीको भावमा बोली – “लौ ! मैले मिस्टेक गरेछुँ । आइ एम सरी !” उसको सुमधुर आवाज वाइनले थपिदिएको मातले अझ अरु मादक बनेर मेरो कानभित्र पुग्यो । उसले केही भावुक हुँदै भनी – “बरु, हजुरलाई त्यस्तो केही त भएन नी ? मेरो यहाँ गोलीगाँठा नेर कम्ता हर्ट भएको छ, यू ह्याभ टु मसाज अन इट ल !” उसले आफ्ना सुकुमार पैतलाहरु मतिर तेर्साइदिई । मेरो मुटु शरीरभित्रबाट बाहिर आए झैं भयो । के गर्नु ? के नगर्नु ? किकंतव्र्यविमूढ बनेँ म । उसलाई मात अलि बढी भएको हो वा साँच्चीकै उसको जोर्नीमा पीडा भएको हो मैले केही अनुमान गर्न सकिनँ । मेरा काखमा आइपुगेका उसका सुकुमार पैताला र गोलीगाँठालाई मेरा अनुभवी हातको मसाज आवश्यक ठानेँ मैले । मैले उसका कोमल पैतालाहरुमा आफ्ना हत्केलाहरु के चलाउँदै थिएँ उसले मदहोशीमा बोली – “इफ यू डन्ट माइन्ड, मेरो रुममा जाऔ न ल, प्लीज !” मेरा मातले लठ्ठ आँखाहरु उसका नशालु आँखामा ठोक्किन पुगे, ती पनि मेरा आँखालाई उस्तै बेसरम चालले उक्साइरहेथे । म एकतमास कताकता हराएँ । मैले सोच्न हुने र नहुने धेरै कुरा सोचीसकेछु यस बिचमा । उसको आवाजले म झसङ्ग भएँ – “ह्वाट्ज अप ?” उसले फेरि आग्रह गरी – “मलाई अनकम्फर्ट भो नी यहाँ, प्लीज के हिड्नु न !”
    मेरो काखबाट पैतालाहरु तल झारेर ऊ सरासर कोठातिर लागी । म अलिकति लाज, संकोच, उत्साह र उत्तेजना लिएर उसको पछिपछि लागेँ ।
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…