Skip to main content

बि.सं. २१०० (अंक १५)


पछिल्लोक्रममा विकसित हुँदै आएका उसका कार्यकलापहरुले उसप्रति म पूरै सकारात्मक बन्न सकिरहेको थिइँन । तर भित्रैदेखि बढ्दो उत्तेजनाको गतिलाई पनि नियन्त्रणमा राख्न सकिरहेको थिइँन । उसको पछिपछि हिडेर उसकै बिस्तारामा गएर उसँगै लेपस्सिएर बस्दा सम्मको कुनै एउटा पलको पनि गुञ्जायस मस्तिष्कमा थिएन । ती सबै पलहरु एकएक गरेर अत्यन्तै तिब्र गतिमा घटित भएको महशुस भयो । बिस्तरामा ढल्केपछि उसले खै कुन्नी के सोची ? मेरो पूर्वकल्पना भन्दा एकदमै फरक तरिकाले ऊ प्रस्तुत भई, उसले सोधी – “सुन न तिमी नाम्चे गएका छौ ? तिमीले रारामा मोटरबोट ड्राइभ गरेका छौ ? डोल्पामा पुगेर स्नो खेलेका छौ ?” उसका यी प्रत्येक प्रश्नहरु मलाई एउटा पागलले गर्ने प्रश्नभन्दा केहि फरक लागेन । मदहोशीमा बिछ्यौनामा पुग्ने हरेक पाका जोडीहरुले यस्तै ब्यवहार गर्ने हो भने त्यसको परिणाम के होला ? के कुनै ब्यक्ति पूर्ण उत्तेजित भैरहेको बखत आफ्नो बेड पार्टनरबाट यस्ता प्रश्नहरुको अपेक्षा गर्दछ होला ? उसो त भौतिक रुपमा म उसका यौनिक ब्यबहारले स्खलित भैसकेको भएपनि मानसिक रुपमा म अझै तृप्त भैसकेको थिइँन । मेरो आवेशात्मक प्रतिक्रियाले कतै ऊ बिच्की भने के होला ? मनमा घना डर उत्पन्न भयो । त्यसकारण उसका प्रश्नहरु जतिसुकै पागल लागे पनि तीनका सटिक जवाफ दिनुमा नै मेरो बुद्धिमानी ठहरिने मलाई लाग्यो । उसका एकएक पागल प्रश्नहरुको मैले सद्दे जबाफहरु दिदै गएँ । उसलाई मैले के महशुस गराउन सकेँ भने कम्तिमा पनि म उसलाई पूरापूर ध्यानपूर्वक सुनिरहेको थिएँ । उसका हरेक पागलप्रश्नहरु मेरा लागि कत्ति पनि अत्यासलाग्दा वा दिक्कपूर्ण थिएनन ।
मेरो इमान्दार ब्यवहारबाट प्रभावित भएर हो वा निरीहपन देखेर दया जागेर हो ऊ मसँग अझ बढि टाँस्सिन आईपुगी । र, भनी – “ख्वै त मलाई निको पारेको ? इट्स हर्टिङ यार !” धेरै अगाडिदेखि म उसको यहि आज्ञाको प्रतिक्षामा थिएँ । कत्तिपनि ढिलो नगरी मसाजकार्यमा जुटे । उसको दुखाई गोलीगाँठाबाट निकै माथिमाथि सम्म पुग्न थाल्यो । बेलाबखत मलाई विभिन्न निर्देशन दिदैं ऊ मसाजको फाइदा बटुल्दै थिई । “यू आर भेरी गुड अन मसाजिङ” बेलाबेलामा ऊ मलाई फुर्काउदै थिई । उसको उत्प्रेरणाले अझ बढि उत्प्रेरित हुँदै म मसाजकार्यमा इमान्दारपूर्वक खटिरहे । ऊ अझै तयार भैसकेकी थिइने तर म धेरैपल्ट स्खलित भएँ । अचानक उसले मलाई खाटबाट खसालीदिई । म निरुपाय रहेँ । आफैमाथि दया लाग्यो । ऊप्रति अत्यन्तै आक्रोश पोख्न मन लाग्यो । मैले बेसरम भनिदिएँ – “साली, तँ कति मातेकी ? तेरो स्याहार पनि गर्नु अनि दुर्व्यवहार पनि सहनु ?” ऊ नरम हुँदै भनी – “सरी यार, मैले इन्टेनसनल्ली गरेकी हैन । आई स्वेर !” उसको हात समातेर म पुनः खाटमा उक्लिएँ । मेरो पुरुस्वत्व बोध गरेर होला सायद उसले भनी – “ओके अब मसाज गर्ने टर्न मेरो । मैले इन्टेनसनल्ली धकेलेकी हैन यार । तिमी त्यत्तिकै टेम्परमा आयौ ! एनिवे वी ह्याभ टू कम्प्रोमाइज नि ..!” केहिबेर अगाडिको उसका पागलप्रश्नहरु, एकछिन अगाडिको उसको पागल हर्कत अनि फेरि अहिले उसले देखाइरहेको ब्यवहारले मलाई भिन्दै किसिमका अनुभूतिहरु दिलाए । धेरैपल्ट उसको ब्यवहारबाट म आफूलाई हारिरहेको महशुस गरेपनि कताकता म आफैले नै जितिरहेको महशुस गरेँ । 
उसका मातेका तर कोमल औंलाहरुको उत्तिकै कोमल स्पर्शहरु मेरा शरीरभरी दर्गुन थाले । ती तिब्र रफ्तारले मलाई धेरै पुलकित बनाउँदै थिए । उसले आफ्ना कोमल औंलाहरुलाई मेरो च्यापुमा पु¥याई । र, बन्द लिफ्टभित्र उसले देखाएको अकल्पनिय ब्यवहारलाई दोहो¥याई । फरक यत्ति थियो कि लिफ्टभित्रको उसको हर्कत मैले कल्पना पनि गरेको थिइँन, बिछ्यौनामाथिको उसको हर्कतको चाँहि म प्रतिक्षामा थिएँ । त्यसकारण पनि यसपालिको उसको अधरपान मेरा लागि स्वगीर्य आनन्दको विषय बन्न पुग्यो । उसको अधर मेरो अधरबाट बिस्तारै मेरो चेपु, घाँटी र मेरा स्तनका साना टुप्पाहरुसम्म पुगे, मलाई बेस्सरी कुत्कुती लागेको अनुभूति भयो । अधरपानको शिलशिला धेरैबेरसम्म चल्यो । 
नगरको बिचमा रहेको घण्टाघरको घण्टीले १२ पटकसम्म घण्टी बजायो । त्यतिन्जेलसम्म हाम्रा शरीरमा एक थान कपडा पनि रहेनन । उत्तेजनाले उरेन्ठेउला बनेका हामी दुईको रोमाञ्चक भिडन्त दुबैले नजितिन्जेल चलिरह्यो । भिडन्तमा प्रायः मानिसहरु कि त घाइते हुन्छन वा ज्यान गुमाउँछन् । तर हामी न घाइते भयौं न त ज्यान नै गुमाउनु प¥यो । बरु यसले एउटा परम आनन्द दियो र अलिकति बढि थकान ! जूनको उज्यालोमा अझ अरु केहि भिडन्त भएँ । जसमा म छिट्टै पराजित भएर पनि जिते ऊ अपराजित भएर पनि हारी । जेहोस् हाम्रा लागि त्यो सन्तोषपूर्वक पहिलो रात थियो ! मैले त्यस रात कुन प्रहरमा सुतेको भन्ने नै चाल पाइँन । मलाई यत्ति सम्झना छ, सुत्नेबेलामा जून अस्ताउन लागेको थियो ।
Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…