Skip to main content

अनवरत झरिरहेछन् आँखाबाट मोतीहरू

लेखुँ कि नलेखुँको दोधारबाट अन्ततः लेख्ने निर्क्यौल गरेको छु । यो मेरो आफ्नै जीवन भोगार्इको एउटा पाटो हो, लेख्नु आवश्यक हो वा होर्इन म जान्दिनँ । तर, कम्तिमा पनि म विश्वस्त छु - आजको दैनिकी मेरा प्रिय ब्लगप्रेमी मित्रहरूसँग बाडेर मैले पक्कै पनि गल्ती गरेको छैन । त्यसकारण लेख्दैछु। प्रिय मित्रहरू, यसलार्इ साहित्य हैन यथार्थ ठानिदिनुहोला जस्तो कृष्ण धरावसीले लेखेका छन् केही आफ्ना जीवन भोगार्इहरू । नितान्त आफ्नो जिन्दगी, हो त्यस्तै लेख्ने प्रयास मात्र हो - यो मेरो ।

हिजो (फ्रेबुअरी ४ तारिखमा) सरोजदार्इसँग टि.टि खेल्दै गर्दा मैले अपर्झट फ्रेबुअरी महिनाको ४ तारिख भएको याद गर्न पुगेँ । अनि नोभेम्बरको एक अपरान्ह, फ्रेबुअरीका लागि साँचेर राखेको काम स्मरण हुन पुग्यो । त्यसपछि, टि.टी खेल्न छाडेर म त्यहि अपूरो काम पूरा गर्नपट्टी लागेँ । त्यो काम थियो - एउटी क्लिनिङ कम्पनीमा नोभेम्बरमा कल गर्दा त्यसकी हाकिमले मलार्इ फेब्रुअरीमा पुनः सम्पर्क गर्न अर्हाएकी थिर्इन् । त्यसैले सम्झेका बेला तुरून्तै फोन गर्नु आवश्यक ठानेँ र गरेँ पनि । फोनमा उनले भोली (अर्थात आज, फेब्रुअरी ५ तारिख) मेरो अफिसमा आउनू भन्दा म कति खुशि भएको थिएँ त्यसको बयान गर्न असमर्थ छु यहाँ । मलार्इ यत्ति थाहा छ - बिहान कलेज आउँदै गर्दा निरश लागेको उहि हिमपातको मौसम मलार्इ पटक्कै निरश लागेन । हुनपनि फिनल्याण्ड आएको पाँच महिनाको दौरानमा हिजोको फोन कलले मलार्इ यहाँ आएपछि दोश्रो पटक खुशि हुने ‌औसर जुरार्इदिएको थियो । खुशि भएको दिनको याद गर्दा मैले भन्नै पर्ने हुन्छ, पहिलो पटक म, आकर्षक आम्दानी हुने "हिउँ सोहोर्ने" कामको "सम्झौता-पत्र" हाता पार्दा खुशि भएको थिएँ, भलै काम दिन्छु भनेको मान्छेले कहिल्यै काममा बोलाएन । र, दोश्रो पटक चाँहि हिजो !

दुःखका अनगिन्ती क्षणहरू आर्इलाग्ने परदेशमा प्राप्त हुने अत्यन्तै सिमीत खुशिका पलहरू पनि पानीका फोका झैं हुनुको पीडा मैले आज महशुस गर्न पुगेँ । हिजोसम्म साढे आठ नबजी नउठ्ने म आज सबेरै छ बजे उठेँ । नित्यकर्म सिध्याएर, कफिको सुरूपसँगै मैले गुगल म्यापमा खोजेको थिएँ - आज मलार्इ बोलार्इएको ठाउँ । किनकी, हेलसिन्कीबाट ४० कि.मी पर बस्ने मलार्इ बस्ने ठाउँबाट हेलसिन्कीका लागि रेल छुट्ने समय, अनि हेलसिन्की रेल्वेस्टेशनबाट आफूलार्इ बोलार्इएको ठाउँमा यात्राको दुरी, साधन र समयको लेखाजोखा गर्नु थियो । अन्त्यमा निधोमा पुगेँ यारभेनपाबाट १०:१४ को रेलमा चढी हेलसिन्की जाने । 

बिहान समय अलि ढिलो गुज्रेको अनुभूति गर्दै थिएँ, सायद निकै उत्साहित भएर पनि होला । त्यसकारण, मसँगै जान लाग्नुभएका मित्र लक्ष्मीसँग बाझे पनि - जाने भए छिटो गर्नुस् नत्र म एक्लै हिडेँ । बाटोमा खासै कुरा नगरी करिव पाँच मिनेट अगावै हामी रेल्वे स्टेशनमा पुग्यौ‌ । लक्ष्मीजी गुनासो पोख्दै हुनुहुन्थ्यो - त्यसै अतालिने बानी छ हजुरको । मैले मनमनैमात्र भनेँ - खुब, मेरो ठाउँमा आफू भैदिएको भए उहिले नै सुर्इकुच्चा ठोक्थे होला बुढा अहिले 'हिरो बन्छन्' ! 

पहिलेपहिले रेलमा यात्रा गर्दा म प्रायः उहाँ अनि सुवास भार्इसँग गुनासो गरिरहेको हुन्थेँ - "यो मुला ठाउँले हाम्लार्इ काम देला जस्तो छैन, यहाँ बस्नुको औचित्य लगभग समाप्त हुँदैछ । ख्वै म त लाग्छु होला नर्वे तिर नभए डेनमार्क ।" आज मैले धेरै सकारात्मक कुरा गरेँ यात्रामा पनि । सायद त्यो फोनकै करामत हुनुपर्छ । कि, अब करिवकरिव यो महिनाभित्रमा काममा बोलाउने निश्चित भएको महशुस भएकाले पनि हुनुपर्छ । सायद लक्ष्मीजी "ढक" भएको हुनुपर्छ आज, ममा आएको अचानकको परिवतर्नले । 

मैले आज निकै नै हतार गरेकै हुँ । हुनपनि १२ बजे बोलार्इएको ठाउँमा हामी ११ बजे नै पुगेका थियौ‌ । उत्साहले म लिफ्ट चढ्न पनि मानिनँ, छैठौ तलामा रहेको कार्यालयमा हिडेरै उक्लियौ‌‌ हामी । र, मैले डोर बेल बजाएको १० मिनेट पछि एउटी युवती ढोकामा देखापरी । उसले ढोकाको सानो च्याप मात्र खोलेकी थिर्इ । भित्र पस्ने बाटो छेकेर उभिएकी थिर्इ । म भित्र पस्न चाहेँ । उसले रोकी, अनि सोधी - Why are you here? (तिमीहरू किन आएको ?) भनेँ - Marja invited me to be here. (मार्याले बोलाएर । खासमा मार्या त्यो अफिसकी मुख्य कर्मचारी हो ।) युवतीले ओठे जवाफ फर्कार्इ - She has not arrived yet, call her. (उनी अझै आर्इपुगेकी छैनीन्, उनलार्इ फोन गर ।) र, हामीलार्इ बाहिरै छाडेर उसले ढोका बन्द गरी । सर्वदा शान्त रहने मित्र लक्ष्मीसमेत मुर्मुरिनु भो । मेरो चाँहि भक्कानो फुटेर आयो ! मैले तुरून्तै मार्यालार्इ कल गरे । उसले भनी - म तीनबजे आर्इपुग्छु, तिमीलार्इ ढिला होला । त्यहाँ सुपरभार्इजर एकैछिनमा आउँदै छ - उसलार्इ भेट हैं । उनले  भनेको मान्छेलार्इ बाहिरै पर्खेर बस्नुको विकल्प थिएन हामीलार्इ । भित्र जाने लायककै थिइएन सायद, त्यहि भएर उसले त्यस्तो व्यहोरा देखार्इ होली । चुपचाप बाहिर सिढीमा थेचारिएर बसिरह्यौ‌‌ । फ्राङ्को अर्थात सुपरभार्इजर हामी चीसो सिढीमा १ घण्टाको समय बितार्इसकेपछि देखा पर्यो । अफ्रिकन मुलको उसले अचम्म मान्दै हामीलार्इ प्रश्न गर्यो - Is there no one in the office? Why are you sitting outside? (के कार्यालयभित्र कोहि छैन र ? तिमीहरू किन बाहिर बसेको ?) भक्कानो फुटेको स्वरमा मैले भनेँ - There was a lady, but she refused us to take inside! (त्यहाँ एउटा युवती थिर्इन, तर उनले हामीलार्इ भित्र जान निषेध गरिनँ !)

फ्राङ्कोले ढोका खोल्यो र हार्दिकतापूर्वक हामीलार्इ उसको कार्यालयमा स्वागत गर्यो । र, भित्र रहेका दुर्इ थान कुर्सीमा बसायो... ।


Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

डा. केसी, उनको अनशन अनि एउटा झुम्रे नागरिक

डा. गोविन्द केसीका शुरूवात तिरका अनशनहरूमा मेरो पूर्ण समर्थन थियो । मैले पनि आफ्ना सामाजिक संजालका भित्ताहरूमा निकै खरा खरा वाक्यहरूसहित तीनका पुछारमा ह्यासट्याग आइएमवीथडाकेसी लेखेकै हुँ । मलाई लुकाउनुपर्ने केहि छैन । डा. केसीका शुरूवाती मागहरू भनेका चिकित्सा क्षेत्रमा बढ्दो राजनैतिक हस्तक्षेप अनि तीसँगै यस क्षेत्रमा बढ्दै गएका विकृती विसंगतीहरूको अन्त्य हुनुपर्छ भन्नेमा केन्द्रित हुन्थे ।तर डा. केसी जति नै निष्ठावान, त्यागी या देवरूप नै किन नहोस उनको, उनका काँधमा बन्दुक राखेर आफ्ना विभिन्न खालका अभिष्ट पूरा गर्न खोज्नेहरूको एउटा ठूलो जमातबाट उनी घेरिएका छन । यो मिथ्याको आरोप हैन । निसन्देहः डा. केसी अनशन बस्नुपूर्व उनले अनशन बस्न थालिसकेपछि स्वास्थ्य क्षेत्रमा महशुस हुनेगरी परिवर्तन भएकै हुन । त्यसको जस पूरापूर उहाँलाई जान्छ । तर यसको अर्थ यो हैन कि स्वास्थ्य क्षेत्र सुधारका लागि सबै कुरा वहाँले नै भनेजसरी हुनुपर्छ । बिडम्बना यो छ कि वहाँको शुरूको अनशन देखि नै माग पूरा गर्ने बहानामा सरकारले एउटा बेथितीको पृष्ठपोषण गर्ने कामको श्रीगणेश गरेको छ । केसीको एक सुत्रिय माग थियो बरिष्ठताका आ…