Skip to main content

तेस्रो प्रभावशाली ब्यक्ति - पहिलो प्रेम !

बुबाले सदरमुकामको स्कुलमा लगेपछि छोरोको संगत अलि प्रतिभाशाली मान्छेहरुसँग होला भन्ने ठानेर पनि होला मलाई नौ र दश पढाउनका लागि बेनी लैजानुभयो । चौध वर्षको लुरो केटो थिएँ म उसबेला । कक्षा शुरु भएको एकदुई हप्ता निकै सकस लाग्यो मलाई । चिनेको कोही थिएन सिवाय मसँगै पढ्नलाई बेनी झरेका मेरा हितैषी शिव बाहेक । नयाँ ठाउँ, नयाँ मान्छे र नयाँ बिद्यालयमा पढ्दै गर्दा शुरुमा सकस भएकै हो, सायद कक्षामा होचो, पातालो र फुच्चे मध्यको एक आफू पनि परेकाले होला ! 
समय बित्दै गएपछि नयाँ स्कुलमा मैले मेरो आफ्नो उपस्थिती राम्रैसँग जनाउन थाले । अतिरिक्त क्रियाकलापहरुमा प्रतिस्पर्धा गर्ने र पुरस्कृत हुने क्रम शुरु भएपछि एक हजारभन्दा बढि छात्रछात्राहरुले अध्ययन गर्ने प्रकाश मा.वि.का अधिकांश विद्यार्थीहरुले मलाई चिन्न थाले । र, मलाई चिन्ने मध्यहरु एक उनी पनि थिई जो मभन्दा एक कक्षा सानो कक्षामा पढ्थिन । एकदिन उनले मलाई सिधैं प्रश्न गरिनँ – आई लभ यू, डु यू लभ मी ? नढाँटेर भन्दा त्यतिखेर सम्म मलाई केटाकेटी बिच हुने प्रेम सम्बन्धका बारेमा केहि पत्तो थिएन । एकदुई जना साथीको चक्कर छ भन्ने साथीहरुको कुरा सुन्दा चाल पाउँथे, नत्र अहँ प्रेमका विषयमा मलाई केहि पत्तो थिएन ! उनको अचानकको प्रश्नले मेरो मथिङ्गल हल्लायो । मलाई अलिअलि डर पनि लाग्यो । उनले यस्तो प्रश्न गरेको कुरो सरहरुले चाल पाए भने के गर्लान ? मेरो पनि केटीसँग प्रेम सम्बन्ध भो रे भन्ने थाहा पाएपछि मेरो बाबाको प्रतिक्रिया कस्तो रहने होला ? धेरै कुराहरु दिमागमा खेले । त्यो दिन मैले केहि जवाफ दिइँन । जुनियर रेडक्रस सर्कलको अध्यक्ष थिएँ म र उनी थिईन कोषाध्यक्ष ! सर्कलको अफिसकोठामा उनले मलाई त्यो प्रस्ताव राखेकी थिईन्, जुन प्रस्ताव सुनेपछि म रातोमुख लगाएर बाहिर निस्केको थिएँ !
त्यसको एक हप्तापछि मैले “एस” भनिदिएँ । उनले मेरा दुवै हातलाई आफूतिर तानिन र औलाहरुमा चुम्बन गरिनँ । मैले पनि त्यसै गरेँ । अनि हाम्रो प्रेम शुरु भो । त्यो प्रेम जसले मलाई सबथोक बिर्सायो । मेरो बाबा, आमा, घरपरिवार, पढाई, जीवनको लक्ष्य सबथोक । अहँ मैले केही पनि सम्झन चाहिनँ सिवाय उनी । उनले पनि त्यस्तै भन्ने गर्थिन एउटा गीतमा भने झैं – किताब खोल्छु, अक्षरबाट मन यो भाग्छ आज यो के भयो ? यहि हो त माया ? जुन तिमीलाई म गरिरहेछु ! उनीसँगको सामिप्यतापछि मैले पत्तो पाएँ कि किन मानिस प्रेममा यतिविघ्न पागल हुँदोरहिछ ? मैले थाहा पाएँ प्रेमका लागि मान्छे किन मरिहत्ते गर्दोरहिछ ? मैले अनि बल्ल महशुस गरेँ कि आफूलाई माया गर्ने मान्छेलाई आफूले पनि माया गर्न थालेपछि एक मिनेटको पर्खाइ पनि किन एक घण्टा जस्तो लाग्दो रहिछ ? 
प्रवेशिका परीक्षा पश्चातः बुबाले भन्नुभएको थियो – “ऋणपान गरेरै भएपनि म तँलाई पोखरा वा काठमान्डुमा पढाउँछु ।” बुबाले वचन अनुसार मलाई काठमान्डु लग्नु भयो, मैले एकैदिन प्रवेश परीक्षा पनि दिएको थिएँ बिहान अमृत साइन्स कलेजमा र दिउँसो पोखराको इन्जिनियरिङ कलेजमा । तर मेरो मन काली र म्याग्दीको दोभानमा अड्केको थियो । नढाँटी भन्नुपर्दा प्रवेशिकाको नतिजा प्रकाशित भएको एक महिनाको समय मेरो प्रेम जीवनको सबभन्दा कष्टकर समय थियो । त्यो एक महिना उनीसँग भेट नभएको एक महिना पूरै एक बर्ष बिताए बराबर लाग्यो । अन्ततः मैले बेनीमै ब्यवस्थापन पढेँ । मेरो निर्णयमा उनी खुशी थिईनन, किनकी उनी चाहन्थिन म पोखरा इन्जिनीयरिङ कलेजमा पढुँ र इन्जियनियर बनुँ ! 
उनलाई सम्झदै गर्दा म बिर्सन सक्दिनँ – उनीसँग गुम्बामा बिताएका पलहरु, मेरो रित्तो मनि ब्यागमा उनले आफ्नो किराना पसलमा सामान बेच्न बस्दा लुकाएको दुईतीन सय रुपैयाँ राखिदिएको ! टेलिफोनमा घन्टौंसम्म कुराकानी गरेको ! मेरा हर वियोगान्त सृजनाको नायिका उनी हुन । किनकी उनी पहिलो प्रेमिका थिईन, इमान्दारीतापूर्वक भन्दा बिबाहपूर्व जति पनि युवतीहरु मेरो जीवनमा जोडिन आए तीनीहरुमध्ये सबभन्दा माथि उनी छिन् । उनी मेरा लागि सदैव बिशेष लाग्नेछिन् । किनभने उनी त्यो पहिलो युवती हुन् जसले मलाई पहिलो पटक दुई विपरीतलिङ्गीबीचको आकर्षण अनि प्रेम बुझाएकी थिईन् । त्यो युवती जसले मलाई परिवार, साथीभाई र आफ्नो संसारभन्दा अलिपर एउटा संसार छ भनेर त्यो संसार जान्न उत्साहित बनाईन्, त्यो केटी जसले मलाई पहिलो पटक प्रेम गर्ने तरिकाहरु सिकाईन् । अनि म प्रेममा चुर्लूम्म डुबेको अनुभूति गराईन् । पहिलो पटक कुनै युवतीसँग एउटै रिकापीमा भूजातरकारी खाने अवसर जुटाईन् । जसले घन्टौंको समयलाई पलभर जस्तो महशुस गराईन् । हो त्यो केटी जसले मलाई कवि बनाईन ! अनि म किन नभनूँ कि उनी मेरो जीवनमा मलाई प्रभावित गर्नेहरु मध्य तेस्रो ब्यक्ति हुन जसले मेरो जीवनको एक महत्वपूर्ण कालखण्डमा निकै नै उथलपुथल ल्याईन् !
Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

सामाजिक संजाल, म अनि मेरा साथीहरू

अचानक १६ डिसेम्बरको दिन, अभूतपूर्व साहसका साथ मैले एउटा निर्णय लिएँ । विद्यमान सामाजिक संजालहरूबाट बाहिरिने । उसो त बेलाबेलामा म सामाजिक संजालहरू विशेष गरी फेसबुकबाट दुईचार दिनका लागि विश्राम लिने गर्दथेँ । त्यसरी विश्राम लिदा एकाध साथीभाईहरूले बडो प्रेमपूर्वक मसँग संचार सम्पर्क स्थापित गर्थे। फेसबुकमा निकै नै सक्रिय हुने मलाई छिट्टै फर्किनलाई आग्रह पनि गर्थे । उनीहरूको आग्रह सँगसँगै म फेरि त्यहि भर्चुअल दुनियाँमा सामाजिक सम्बन्धहरूको नविकरण गर्ने कामलाई निरन्तरता दिने गर्दथे । ट्विटरमा खासै सक्रिय नहुने मलाई इन्स्टाग्राममा बेलाबेलामा तरह तरहका तस्बीरहरू पोस्टिनु मन पर्थ्यो । तर, फेसबुकमा चाँहि म अचाक्ली नै सक्रिय थिएँ । तर ८ बर्षदेखिको फेसबुकको खातालाई सदाका लागि निष्क्रिय पारेपछि मसँग चल्तिका सामाजिक संजालमा प्रोफाइल रहेन ।  अतः बितेका आधा महिनादेखि म साँच्चिकै सामाजिक जीवन बाँच्ने प्रयत्नमा लागेको छु ।
उसो त सामाजिक संजालबाट बाहिरिनुलाई कतिपयले साथीभाईहरूको विशाल संजालबाट आफूलाई विमूख पार्नु हो भनेर बुझ्ने गर्दछन् । यहिँ नेर म फेसबुकमा मसँग जोडिएका करिब १२०० जना साथीहरू र मसँग जोड…