Skip to main content

१६. विश्वविद्यालयमा भेटिएकी एउटी साथी

फेसबुकमा कुरा हुँदै गर्दा एकदिन मैले उनलाई बताएथेँ – “तिमीबाट म निकै प्रभावित छु । तिमी मेरा जीवनका २८ प्रेरक ब्यक्तिहरु मध्ये एक हौं । तिम्रा बारेमा लेख्दैछु म ।” यसो भन्दा उनी रिसाईन । जवाफमा भनिन – “यदि तिमीले मेरा बारेमा लेख्यौ भने म सम्झने छु कि तिमीले मलाई सम्मान हैन दुव्र्यवहार गर्दछौ । सबभन्दा बढि घृणा गर्दछौ !” उनले यस्तो भन्दा मलाई दुख लाग्यो । सम्झाएँ पनि उनले मेरो कुरामा सहमत जनाईनन । तर मेरो उद्देश्य उनको आत्मसम्मानमा ठेस पु¥याउनु हैन । असम्मान गर्नुपनि हैन ।
साथी, मलाई माफ गरिदिनु मैले तिमीलाई आफ्ना प्रेरकहरु मध्ये एक ब्यक्तित्व नमानी रहन सकिनँ ! हो, मैले तिम्रा प्रेरणाहरुका खातिर केहि शब्दहरू अभिब्यक्त नगरी रहन सकिनँ ! कृपया सक्छौ भने माफ गरिदिनु !
स्नातकोत्तर तहको कक्षाहरु तर्किक हुनुपर्ने, बहसमुलक हुनुपर्ने, विचार विमर्श र तर्क वितर्क पनि हुनुपर्ने तर हाम्रो कक्षामा त्यस्ता केही अभ्यास उस्तो भएनन । हुन त पढ्दापढ्दै एक वर्षमा पलायन भएको मैले आद्योपान्त मूल्याङ्कन गर्न सक्दिनँ पनि तर बेलाबेलामा तिमीले कक्षा हुँदै गर्दा पोख्ने असन्तुष्टिहरुमा मेरो पनि सहमती थियो । तिमीले बेलाबेलामा प्राध्यापकहरुसँग गर्ने तार्किक बहसले तिम्रो विद्धताले मलाई निकै नै प्रभावित पारेको हो । छलफलहरुमा तिम्रो तार्किक उपस्थितीले मलाई पनि प्रेरित गर्दथे – तर्कमुलक बहसमा भाग लिन ! हुन त लाग्ला, जीवनमा कोही ब्यक्तिहरुसँग केहि समय ब्यतित गर्दैमा के मान्छेहरु साँच्चीकै प्रभावित हुन सक्लान ? तर मेरो जवाफ हुन्छ – हो सक्छन् ! जस्तो ड्युनालाई मैले देखिन र पनि मानवीय सेवाका लागि उनको योगदान र समपर्णले मलाई प्रेरित गर्दछ – मान्छेहरूको पीडालाई कम गर्न ! तिमीलाई नै अत्यन्तै मन पर्ने समाजसेवी पुुष्पामामुको जेलमा परेका अभिभावकका नानीबाबुहरुको समुज्ज्वल भविष्य निर्माणमा गरिरहेको योगदान र समर्पणले मलाई नछुने भन्ने त हुँदैन नी ! हो, त्यसकारण म भन्दछु – तिमीबाट म प्रभावित छु । 
विश्वविद्यालयमा मैले विताएको पुगनपुगको एक वर्षमा मैले तिमीबाट केही महत्वपूर्ण ज्ञानहरू प्राप्त गरेको छु । समाज रुपान्तरणका लागि सामाजिक कार्यबाट कसरी योगदान दिन सकिएला भन्ने विषयमा तिमीले मसँग गरेका बहसहरुले मलाई अहिले पनि उत्तिकै प्रेरित गरेका छन् – म जहाँ भएपनि मेरो समाज र देशप्रति जिम्मेवार रहनलाई ! हो, तिम्रो आग्रह – विदेश नजाऊ, स्वदेशमै मिलेर केही गरौं लाई मैले केही समयका लागि लत्याएर हिडेको जस्तो प्रतित भएता पनि खासमा म त्यस्तो गैर्हजिम्मेवार हुन सक्दिनँ ! मलाई विश्वास गर, एकदिन समाज रुपान्तरणका लागि म तिमीजस्तै सयौं साथीहरुसँग हातेमालो गर्न सक्षम हुने स्वरुपमा आफूलाई विकास गर्नेछु । 
मेरी अनामी साथी, म तिम्रो विनयशिलताबाट पनि निकै प्रभावित छु । तिमीसँगको सङ्गतमा मैले विनयशिलता र दम्भहीन हुन सिकेको छु । परन्तु, ब्यवहारमा म धेरै सन्दर्भहरुमा चुकेको पनि छु । खासमा स्वभाव सानै देखि विकास भएर आउने रहेछ । यसलाई पछि एकै निमेषमा परिवर्तन गरिहाल्न अफ्ठ्यारो नै हुँदोरहेछ, तर तिमीसँग हिड्दै गर्दा मेधावी छात्रा भैकन पनि अध्ययन अनुसन्धानमा रहेको आफ्नो तिक्ष्णताका विषयमा कहिल्यै फोस्रो गर्व गर्न नरुचाउने तिमीले मलाई झस्काएकी छौं । तिमीलाई भेटेँपछि नै हो मलाई आफ्नो तिक्ष्णताप्रति प्रश्न गर्न मन लागेको । हो, त्यतिखेरदेखि नै हो मलाई आफैलाई प्रश्न गर्न मन लागेको, के साँच्ची म आफूजति तिक्ष्ण छु भनेर बेलाबेलामा जुन दम्भ गर्छु के म त्यति गर्व गर्न लायकको तिक्ष्ण छु त ? मैले जवाफमा पाएको छु – होईन ! छैन !
जेहोस, तिमीसँगको संगत कम नै भयो, तर त्यसले ममा केहि ब्यवहारिक परिवर्तन ल्याएको पनि छ । अझ भन्नुपर्दा केहि प्रसङ्गहरुमा म बेईमान बनिरहँदा तिमीले मेरा बेईमानीहरु पत्ता लगाएपछि मलाई इमान्दार हुन कर लागेको छ । र, त्यो कर अहिले बानीका रुपमा विकास हुँदैछ । आशा छ, म तिमीजस्तै इमान्दार, विनयशिल र समाज परिवर्तनको संवाहक हुन प्रेरित भैराख्नेछु । ती असाधारण र महत्वपूर्ण केहि महिनाको संगतका लागि तिमीलाई धन्यवाद छ, अनामी साथी !

Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…