Skip to main content

कुरी कुरी कांग्रेस, कुरी कुरी सभासद !

केहि वर्ष पहिले, जिल्ला परिषद बैठकमा एमालेका तत्कालिन जिल्ला अध्यक्ष हरिकृष्ण श्रेष्ठले पहिलो संविधानसभामा म्याग्दी जिल्लाबाट प्रत्यक्ष निर्वाचित एकिकृत माओवादीका सभासद गोविन्द पौडेल उर्फ प्रविनको जिल्लाका हिमाली भेगमा संकलन हुने यार्सा गुम्बाको चोरी तस्करीमा संलग्नता भएको बारे राष्ट्रिय मिडियामा प्रकासित÷प्रसारित समाचारका बारेमा उल्लेख गर्दासाथ मञ्चमा सँगै आसिन माओवादीका जिल्ला संयोजक समेत रहेका एक कँडेल थरका नेताले कुर्सी प्रहार गरेपछि त्यतिखेर ठुलै हंगामा भयो । धेरैले घटनाको टिप्पणी गर्दै गर्दा माओवादीको उग्रताको खुलेरै विरोध गरेँ । ती मध्ये कतिपयले त्यस हर्कतले. माओवादीमा जंगली स्वभावको अवशेष अझै रहेको पुष्टि भएको बताए । विभिन्न दावा गर्ने क्रमको अघिल्लो पंक्तिमा नेपाली कांग्रेसका स्थानीय नेताहरु नै थिए । र, अहिले त्यस्तै अर्को जंगली स्वभावको अवशेषको प्रदर्शनी भएको छ,  बेनी नगरपालिकाको परिषदमा । र, त्यो हर्कत कुनै सामान्य व्यक्त्तिले होइन, नेपालसरकारले दोश्रो संविधानसभामा मनोनित गरेका २६ सभासदहरु मध्य एक सभासद – रेशम बानियाँले गरेका छन् । 
राष्ट्रियस्तरमा योगदान पुर्‍याएका ब्यक्तिहरुबाट सभासद मनोनित हुने कोटामा मनोयन भई सभासद हुने सौभाग्य प्राप्त गरेका बानियाँले सभासदको मर्यादालाई ख्याल नराख्दा युवा समाजसेवी चन्द्रबहादुर केसीको फेसबुक टिप्पणी अनुसार – आफू प्रमुख अतिथि हुन पाउनुपर्ने माग गर्दै सभामा पुगेर भाँडभैलो गर्ने काममा सभासद बानियाँले विश्व रेकर्ड कायम गर्न पुगेका छन् । के.सी. को यो फेसबुके टिप्पणी धेरैका लागि सानो व्यंग्यात्मक प्रतिक्रिया लाग्न सक्छ, तर सभासद बानियाँको हर्कत हल्काफुल्का थिदैँ थिएन । 
नेपाल भरी नै स्वभाविक प्रचलन कस्तो छ भने सम्बन्धित नगरपालिका वा जिल्लाको प्रतिनिधित्व हुने गरी प्रत्यक्ष निर्वाचित सभासद नै जिल्लास्तरको कुनै पनि कार्यक्रम उदघाटन÷शिलान्यास गर्ने गर्दछ । म्याग्दीकै सन्दर्भमा, जसरी हिजोका जिल्ला परिषद कहिले ती निल पुनले, कहिले नारायण सिंह पुनले वा कहिले गोविन्द पौडेलले नै उद्घाटन गरेका थिए, त्यसरी नै जिल्लाको एकमात्र नगरपालिकाको नगरपरिषदको उदघाटन वा प्रमुख आतिथ्यता जिल्लाबाट प्रत्यक्ष निर्वाचित सभासद नवराज शर्माले गर्नु सवैभन्दा स्वभाविक र उपयुक्त हो । अब राष्ट्रियस्तरमा योगदान पुर्‍याएको कोटामा सभासद मनोनित भएका बानियाँले “म प्रमुख अतिथि हुन पाउनुपर्छ” भनिकन रडाको मच्चाउनुको कुनै तुक छैन, बरु त्यसले उनको प्रतिष्ठामा नै आँच पुर्याउने काम गरेको छ । 
मुलतः उनी वा उनीजस्तै अरुको मनोनयन संविधान निर्माण प्रक्रियामा उनीहरुको अनुभव र दक्षताबाट राष्ट्रले केही योगदान पाउन सकोस भनेर गरिएको हो न कि नगरपालिकाको परिषदमा प्रमुख अतिथि हुन पाउनपर्छ भनेर ताण्डव मच्चाउन हो, न त कुलो, खानेपानीको धारोको उद्घाटन गर्दै हिड्न ।
हुन त जस्केलोबाट सभासदका रुपमा फुत्त आफ्ना जिल्ला सभापति सभासदका रुपमा उदाउँदा म्याग्दी कांग्रेसले रमितै गरेका हो उबेला – बिजय र्‍याली निकालेर ! र, त्यो रमिताको शिलशिलेवार श्रृङ्खला “माइक काण्ड” हुँदै अगाडि बढेको छ । थाहा छैन, यो रमिताको त्यान्द्रो अझ कति लम्बेतान हुने हो । 
फेसबुकमा, "म्याग्दीमा एमालेको हालीमुहाली भो" भन्दै आफ्ना प्रिय सभासदको यस्तो निकृष्ट ब्यवहोराको बचाऊ गर्दै गरेका मेरा प्रिय कांग्रेसीजनहरुलाई सानो निवेदन के छ भने फेरि पनि केहि वर्षपछि संसदीय निर्वाचन हुने नै छ – त्यतिखेर चुनाउमा अत्याधिक मतले आफ्ना उम्मेदवारलाई जिताएर जिल्लामा “हालीमुहाली” गर्नु छ भने परस्त्री गमन गर्दागर्दै रंगेहात पक्राउ पर्ने तिम्रा नेताहरु, सय कडा पाँचको दरमा ब्याज लिई ठिटाहरुलाई युरोप अमेरिका जान उत्साहित पार्ने तिम्रा नेताहरु, र, यसरी म नै प्रमुख अतिथि हुन पाउनुपर्छ भनी सभा विथोल्ने सभासदहरुलाई बेलैमाथि तह लगाउन सकेनौ भने तिमीहरुको हविगती सधैं त्यस्तै रहने निश्चित छ । अब बिलम्ब नगर, जाग । सच्चाऊ आफ्ना प्रिय नेताहरुलाई, बचाऊ भरत रकाल जस्ता पार्टीका बलिया खाँवाहरुलाई आक्रमण हुनबाट । नत्र त उहि हो – कुरी कुरी कांग्रेस, कुरी कुरी सभासद !

Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…