Skip to main content

१४. रोमखामी सर जसले मलार्इ भन्नुभो - अध्ययनशील बन !

“अहिलेका डि.एस.पी. ले त फलनाहरुलाई भेटै दिएनछन् ।” सरुवा भएर उहाँ म्याग्दी आईसकेपछि उहाँको बारेमा मैले सुनेको पहिलो टिप्पणी त्यहि थियो । त्यतिन्जेलसम्म हाम्रो जिल्लामा आएका प्रहरीका अधिकृतहरु कि ती एमालेका प्रिय हुन्थे, कि काङ्ग्रेसका । तीनका आफ्नै आसेपासेहरु हुन्थे । जतिखेर पनि एमाले र काङ्ग्रेसीहरुको ठूलो घेराभित्र उनीहरु उकुसमुकुस हुन्थे । जिल्लास्तरका काङ्ग्रेसी र एमालेका नेताहरु, ब्यापारी र कथित समाजसेवीहरुबाहेक अरुको पहुँच उनीहरुसम्म पुग्दैनथ्यो । तर यी नयाँ आएका प्रनाउ चाँहि आफ्नो फुर्सदको समयमा छानिएका र जिल्लाको विकासमा इमान्दारपूर्वक लागिपरेका एकाध नेताहरु, प्राध्यापक र केही विद्यार्थीहरुका माझ आफूलार्इ सिमीत गर्न चाहनुहुन्थ्यो । त्यसकारण मलाई पनि उहाँलाई भेट गर्ने चाहना भित्रैबाट पलाएर आयो ! नयाँ डिएसपीलार्इ अर्थात योगेश्वर रोमखामीलार्इ !
म्याग्दीको टेलिफोन डाइरेक्ट्री सायद म्याग्दी जेसिजको प्रकाशन थियो त्यो, त्यही सानो टेलिफोन नम्बरको सूचीभएको पुस्तिकामा प्रनाउ निवासको नम्बर पत्ता लगाएर मैले उहाँलाई कल गरेको थिएँ । 
“नमस्कार, प्रनाउ निवास ! यहाँको के सेवा गर्न सक्दछु ?” फोन उठाउनेले बोल्यो ।
“नमस्कार हजुर, मैले रोमखामी सरलाई भेटन खोजेको ।” कापेको आवाजमा मैले बोलेको थिएँ ।
मेरो परिचय लिएपछि उसले फोनको लाइन रोमखामी सरलाई दियो !
मैले मन नलाई नलाई “जय नेपाल सर” भनेँ । खासमा मेरो बुझाई आज पर्यन्त यो पार्टीगत अभिवादन लाग्दछ । जुन अभिवादन गर्नेहरुले अभिवादनमा मात्र सिमीत गरेका छन । वास्तविकतामा नेपालको जय नै हुनेगरी काम गरेको भए आज देशको हालत यस्तो किन हुँदो हो ?! उताबाट उहाँले पनि जय नेपालको अभिवादन गरेर मसँग परिचयात्मक कार्यक्रम जस्तो गर्नुभयो । र, भेट्ने समय दिनुभो । भेट्ने समय शुक्रवार अपरान्हको थियो । 
म उहाँले दिएकै समयमा म उहाँलाई भेट्न गएँ । आफ्नो भान्छे प्रहरीलाई उहाँले अ¥हाउनुभो – बाबु, दुई कप चिया लिएर आऊ त ! दुईवटा खुट्टा तनक्क तन्काउँदै त्यहाँबाट ओझेल परेका उनले केहि बेरमा दुईकप कालो चिया लिएर आए । चिया टेबलमा आईसकेपछि उहाँले भन्नुभयो, “हजुरले कस्तो चिया पिउनुहुन्थ्यो कुन्नी ? तर कालो चिया स्वास्थ्यको लागि फाइदाजनक छ ।” मैले खिसिक्क हाँसे र समर्थन जनाएँ । मैले भनिनँ मलाई कालो चिया मन पर्दैन ! उहाँले स्नातक अध्ययनरत मेरो पढाईका बारेमा बुझ्नु भो । र, विशेषगरी साहित्य र पत्रकारीतामा मेरो अभिरुचीका बारेमा ध्यान दिएर सवालहरु सोध्नुभयो । मेरा मनपर्ने कवि÷लेखकहरुका बारेमा सोध्नुभयो । र, छुट्टिनुभन्दा केहिबेर पहिला देशको इतिहासका बारेमा मेरो ज्ञान कति छ त्यो जान्न चाहनुभयो । यसरी हाम्रो पहिलो भेटमा केही औपचारीकता मात्र पूरा भयो । स्मरणीय त यो छ कि त्यो पहिलो भेटमा म गधापच्चिसे युवकलाई उहाँले तपाइँको सम्बोधन गर्नुभएको थियो । 
दोश्रो भेटमा मैले नै उहाँलाई तिमी भन्नका लागि अनुरोध गरेँ । उहाँले सहर्ष स्वीकार्नुभयो । त्यो भेटमा ज्यादातर उहाँले मलाई विश्व सभ्यताको बारेमा बताउनुभएको थियो । मिश्रको सभ्यता, नाइलनदीको सभ्यता यस्तै यस्तै । मैले धाराप्रवाह उहाँलाई सुनिरहेँ । करिब डेढ घण्टापछि उहाँसँग म छुटिएको थियो त्यो दिन ।
भेटहरु निरन्तर चलिरहे । एकदिन उहाँले मेरो मोबाइलमा कल गर्नुभयो, भन्नुभयो – “बाबु, तिम्रो आन्टीले चक्लेट पठाईदेको छ काठमान्डुबाट आज खान आऊ है ।” म आश्चर्यचकित भएँ त्यो दिन । मलाई थाहा थिएन कति छिट्टै म उहाँसँग यति बेस्किन भिज्न पुगेछु ! त्यो दिन साँझ म उहाँकोमा चकलेट खाना गएँ । पहिले जस्तै त्योदिन पनि थुप्रै कुराकानीहरु भए । विशेषगरी सातदलको आन्दोलन चलिरहेको थियो । त्यही आन्दोलन केन्द्रित कुराकानी भएका थिए । उहाँले म्याग्दीमा आन्दोलन शान्तपूर्वक हुने आशा गर्नुभएको थियो । र, भयो पनि त्यस्तै । खासै स्मरणयोग्य तोडफोड वा जनधनको क्षति हुने गरी आन्दोलन पनि भएन !
जेहोस, उहाँसँगको सानिन्ध्यताले मलाई विश्व सभ्यता र इतिहासका बारेमा अभिरुचीपूर्वक अध्ययन गर्ने प्रेरणा मिलेको छ । साँच्चिकै उहाँको अध्ययनशिल बानीले मलाई धेरै कुराको ज्ञान दिएको छ । उहाँको सामिप्यताले नै हो मलाई पनि अध्ययनशील मान्छेहरुसँग सम्बन्ध विकास गर्न प्रेरणा दिएको । उहाँले नै हो मलाई प्रेरित गरेको – पाठ्यक्रमका पुस्तकहरुभन्दा बाहिर पनि हामीले पढ्नुपर्ने, बुझ्नुपर्ने र मनन गर्नुपर्ने थुप्रै पुस्तकहरु छन । तीनलाई अध्ययन गर अनि आफ्नो चेतनास्तरमा सुधार गर । हुनपनि थोरोले फगत भनेका थिएनन् – “पुरानो कोट लगाऊ, नयाँ पुस्तक किन !”

Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

सामाजिक संजाल, म अनि मेरा साथीहरू

अचानक १६ डिसेम्बरको दिन, अभूतपूर्व साहसका साथ मैले एउटा निर्णय लिएँ । विद्यमान सामाजिक संजालहरूबाट बाहिरिने । उसो त बेलाबेलामा म सामाजिक संजालहरू विशेष गरी फेसबुकबाट दुईचार दिनका लागि विश्राम लिने गर्दथेँ । त्यसरी विश्राम लिदा एकाध साथीभाईहरूले बडो प्रेमपूर्वक मसँग संचार सम्पर्क स्थापित गर्थे। फेसबुकमा निकै नै सक्रिय हुने मलाई छिट्टै फर्किनलाई आग्रह पनि गर्थे । उनीहरूको आग्रह सँगसँगै म फेरि त्यहि भर्चुअल दुनियाँमा सामाजिक सम्बन्धहरूको नविकरण गर्ने कामलाई निरन्तरता दिने गर्दथे । ट्विटरमा खासै सक्रिय नहुने मलाई इन्स्टाग्राममा बेलाबेलामा तरह तरहका तस्बीरहरू पोस्टिनु मन पर्थ्यो । तर, फेसबुकमा चाँहि म अचाक्ली नै सक्रिय थिएँ । तर ८ बर्षदेखिको फेसबुकको खातालाई सदाका लागि निष्क्रिय पारेपछि मसँग चल्तिका सामाजिक संजालमा प्रोफाइल रहेन ।  अतः बितेका आधा महिनादेखि म साँच्चिकै सामाजिक जीवन बाँच्ने प्रयत्नमा लागेको छु ।
उसो त सामाजिक संजालबाट बाहिरिनुलाई कतिपयले साथीभाईहरूको विशाल संजालबाट आफूलाई विमूख पार्नु हो भनेर बुझ्ने गर्दछन् । यहिँ नेर म फेसबुकमा मसँग जोडिएका करिब १२०० जना साथीहरू र मसँग जोड…