Skip to main content

बि.सं. २१०० (अंक १०)


“ओ माई गड, इट्स वन्डरफूल ल्यान्ड !” बसबाट झरेपछि युवतीले यहाँ भन्दा बढी एक शब्द अरू केही बोलीन । मलाई पनि उतिबेलाको गुर्जा गाउँ र यतिबेलाको गुर्जा नगरमा आकाश पातालको फरक लाग्यो । प्राकृतिक सुन्दरतामा मानिसको जादुमयी कलात्मकता मिसिदाँको परिणाम हुनुपर्छ – यो नगर ! यति बिघ्न परिवर्तन भएको हुनुपर्छ भन्ने मैले सोचेकै थिईन । म हुस्सु मान्छेले यहाँ आउनुभन्दा पहिले गुगलिङ गर्नुपर्ने थियो, कम्तिमा पनि केहि भिडियो र तस्बीरहरू हेरेर यो नगरका केही तस्बीर र भिडियोहरू हेर्नुपर्ने थियो । हतारमा घुमघामको कार्यक्रम बनाएर हुर्रिदै घुम्न आउँदा यात्रा धेरै अस्तब्यस्त हुँदो रै’छ भन्ने सिकाई भयो, यो पालीको घुमघाममा । 
हठात् मलाई जेट्लिनाको याद आयो, उसलाई वरिपरी हेरेँ । कतै देखा परिन । मन अलिकति आत्तिएर आयो । लाग्यो – केहि भन्दै नभनी हिडेकी उसको चिन्ता के गर्नु ? अरूको ख्याल नगर्ने मान्छेको एकोहोरो खोजी मैले मात्र के गर्नु ? अर्को मन लाग्यो, छोरीको उमेरकी युवती छे, छोरी नै नभएपनि छोरी जस्तै त हो नी । छोरी सम्झिएर भए पनि उसको ख्याल गर्नु मेरो दायित्व हो । तन्नेरी मन उम्लेर आयो – केको छोरी झैं हुनु ? त्यस्तरी लाडिएर बस्ने केटी ? यात्रा निरसलाग्दो नहोस भन्नलाई मसँग नजिक भई, अब गन्तब्यमा आइपुगेपछि मेरो वास्ता गर्नु उसलाई अनिवार्य लागेन । त्यसैले आफ्नो बाटो तताई । मलाई उसका बारेमा धेरै कुरा सोच्न कत्ति पनि ठीक लागेन । अतः नजिकैको क्याफेमा छिरे । एक कप कफि मगाएँ । र, बाटोमा पढ्दा पढ्दै छाडेको उपन्यासको पाना पल्टाउन थालेँ । 
मान्छेको धेरै भिड भएर हुनुपर्छ । कफि अझै आइपुगेको थिएन । मलाई होटल बुक गर्ने कुराले सताउन थाल्यो । बुक गरिसकेको होटलमा बुकिङ क्यान्सिलेशन गरिसकेको थिएँ, त्यही नखरमाउलीको भाउँतोमा । कती चेपारे घसेर भनेकी थिई, उसले – “अनि हजुरले होटल बुक गर्नुभयो त ? छैन भने मसँगै बस्दा पनि हुन्छ ... ।” झनक्क रिस उठ्यो उसको सम्झनामा । केहि बेर अगाडिसम्म ऊसँग भएका सबै प्रिय वार्ताहरू एकाएक फगत लाग्न थाल्यो । सायद, पुरूष मन उम्लिएर आएको यो पहिलो अवसर हुनुपर्छ । “सर, कफि ।” एकनाशले उपन्यास पढिरहेको मलाई कतै कतै सुनेकोझैं लाग्ने एक युवती आवाजले झस्कायो । आवाज आए तिर पुलुक्क फर्केर हेर्दा म त जिल्लै परेँ ! दुबै हातमा कफि समातेर जेट्लिना पो उभ्भिरहेकी ! 
“अरे, तिमी ..?” मलाई छक्क परेर आफूतिर हेरिरहेको पाएपछि जेट्लिनाले भनी – “ल के भयो ? म त हुँ नी । मलाई बसस्टपमा छाडेर बरु हजुर कता डिसअपिएर भा’को नी ?” कफिको दुवै कप टेबलमा राखी । झोलाभित्र बज्दै गरेको मोबाइल झिकी । र, कुरा गर्न थाली – “अँ म भर्खर आइपुगेँ । मसँग एकजना साथी पनि हुनुहुन्छ .....।” मोबाइल वार्तालाप सिध्याए पछि भनी – “मलाई पिक अप गर्नका लागि कम्पनीको पि.आर. ओ. आएको थियो । पब्लिक रिलेशन अफिसर । ऊ एकदम हतारमा थियो । यसो हेरेँ, आफूलाई वरिपरी कतै देखिनँ । त्यो भएर अलिकति लामै गफ गरेँ ऊसँग । र, एउटा अनुरोध पनि, हजुरलाई यहाँ बसुन्जेल मसँगै बस्ने ब्यवस्था मिलाउन ...” बोल्दाबोल्दै एकैछिन रोकिई र फेरि भनी – “अरे कफि लिनु न ।” दुबै जनाले कफि पिउन थाल्यौं । चीसो ठाउँमा कफिको बेग्लै स्वाद महशुस गरेँ । “तपाइँ कता गायब हुनुभएको नी ?” कफिको पहिलो चुस्की लिएपछि उसले भनी । म बिलखबन्दमा परेँ । मलाई लागेथ्योँ, गायब त ऊ पो भएकी थिई । मैले जबाफ फर्काएँ – म कहाँ गायब हुनू ? गायब त तिमी पो भएकी थियौ नी । बसबाट झर्दा साथ तिमीले बोलेकै एउटै मात्र बाक्य सुनेँ, मैले । म शिकार खेल्ने पहाडमा चलिरहेको बिधुतिय केबलकारतिर नियाली रहेको थिएँ, तिमी अकस्मात गायब भयौ । यता उता हेरँे तिमी कतै पाइँन । अझ इमान्दारिताका साथ भन्नुपर्दा, मलाई लाग्यो तिम्रो लहैलहैमा मैले होटल बुकिङ क्यान्सिलेशन गर्न पुगेछु ! धन्य भगवान, तिमी फेरि भेटियौं !” ऊ फिस्स हाँसी । त्यो हाँसो मलाई मन परेन । उसले भनी – “भनेपछि तपाइँले मलाई खोज्नु भयो, मैले तपाइँलाई । लौ इक्वएल भै गयो नि त !” यो कुरा चाँहि समझदारीको गरी उसले ।

कफि रित्तिसकेको थियो । र, शिसाको झ्याल बाहिर पर देखिएको पहाडमा अधेरी रातको आगमनले दिनलाई च्यापेर ल्याएको स्पष्ट देखेपछि, हामी त्यहाँबाट निस्किन आँट्यौं । पैसा तिर्न काउन्टरतिर बढेको मेरो पाईला टक्कै अडिए, ‘वाइड रेन्जको नोटिस डिस्प्ले’ मा मेरा आँखा दगुरे – “फस्ट पे देन अर्डर !” जेट्लिनालाई हेर्न पुगेँ, ऊसले मेरो दुर्भाग्य चालपाइसकेकी थिई । त्यसैले, फिस्स हाँसी फेरि । लाजले शिरनत भयो मेरो । दुबैजना बाहिर निस्क्यौं । देब्रेतिरबाट चलेको चीसो साँठले भित्रैसम्म कपायो ।

Post a Comment

Popular posts from this blog

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…

नेताको छोरा २ - टिकट, उत्साह र यात्रा

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)"दाई, बधाई छ । अंकलको टिकट भएजस्तो छ ।" एकजना गाउँले भाईले फेसबुक म्यासेन्जरमा खबर गरेको रहिछन् । मैले आश्चर्यतापूर्वक उनलाई प्रतिप्रश्न गरेँ – "को अंकल ?" मेरो प्रश्नले ती भाई झन छक्क परे । भने, "को अंकल हुनु ? हजुरको बाबा के!" "कहाँ अंकल भन्या त ? तिमीले मेरो बाबालाई पुसाजु भन्नुपर्छ ।" मैले उनलाई हाम्रो नाता सम्झाउनु आफ्नो कर्तव्य ठानेँ । फेरि चुनावको पारो ह्वात्तै बढ्दै थियो । बाबाले टिकट पाएको अपुष्ट समाचार जसले सुनाएको छ, प्रचार उही ब्यक्तिबाट थाल्नु पनि चुनावी रणनीतिको एउटा पाटो त छँदै थियो ।
यसरी, एउटा गाउँले भाईबाट बाले संसदीय निर…

डा. केसी, उनको अनशन अनि एउटा झुम्रे नागरिक

डा. गोविन्द केसीका शुरूवात तिरका अनशनहरूमा मेरो पूर्ण समर्थन थियो । मैले पनि आफ्ना सामाजिक संजालका भित्ताहरूमा निकै खरा खरा वाक्यहरूसहित तीनका पुछारमा ह्यासट्याग आइएमवीथडाकेसी लेखेकै हुँ । मलाई लुकाउनुपर्ने केहि छैन । डा. केसीका शुरूवाती मागहरू भनेका चिकित्सा क्षेत्रमा बढ्दो राजनैतिक हस्तक्षेप अनि तीसँगै यस क्षेत्रमा बढ्दै गएका विकृती विसंगतीहरूको अन्त्य हुनुपर्छ भन्नेमा केन्द्रित हुन्थे ।तर डा. केसी जति नै निष्ठावान, त्यागी या देवरूप नै किन नहोस उनको, उनका काँधमा बन्दुक राखेर आफ्ना विभिन्न खालका अभिष्ट पूरा गर्न खोज्नेहरूको एउटा ठूलो जमातबाट उनी घेरिएका छन । यो मिथ्याको आरोप हैन । निसन्देहः डा. केसी अनशन बस्नुपूर्व उनले अनशन बस्न थालिसकेपछि स्वास्थ्य क्षेत्रमा महशुस हुनेगरी परिवर्तन भएकै हुन । त्यसको जस पूरापूर उहाँलाई जान्छ । तर यसको अर्थ यो हैन कि स्वास्थ्य क्षेत्र सुधारका लागि सबै कुरा वहाँले नै भनेजसरी हुनुपर्छ । बिडम्बना यो छ कि वहाँको शुरूको अनशन देखि नै माग पूरा गर्ने बहानामा सरकारले एउटा बेथितीको पृष्ठपोषण गर्ने कामको श्रीगणेश गरेको छ । केसीको एक सुत्रिय माग थियो बरिष्ठताका आ…