Skip to main content

एउटा चिठी देशबासीलार्इ ।

प्रिय नेपाली बन्धुहरु
नमस्कार, तथा मीठो सम्झना ।
विशेष समाचार त केहि थिएन तर परदेशको ठाउँमा आएपछि देशप्रतिको माया र सदभाव अझ बढेर आएको महशुस हुन थालेपछि मैले यो चिठी लेख्ने प्रयास गरेको छु । मलाइ थाहा छैन, यो विश्वमा कति मान्छे त्यस्ता होलान् जसले आफ्नो देशलाई माया नगर्ने होस् । तर मलाई थाहा छ, हामी कुनै पनि त्यस्ता नेपाली छैनौ जसले नेपाललाई माया नगर्ने होस ।
हामीले भन्दै आएका छौ । नेपालका नेता भनौंदाहरुमा राष्ट्रियताको छनक देखिएन । तर अब हामीले आफैलाई फर्केर हेर्ने बेला भएको छ, कि हामीमा कति छ, राष्ट्रप्रेम ? मलाइ लाग्दैन, यो कुरा सानो हो । बरू मलार्इ लाग्दछ, आफूमा राष्ट्रियता कति छ भनेर जान्न खोज्नु ठूलो र महत्वपूर्ण कुरो हो ।  यो चिठी लेख्दै गर्दा मेरो दिमागमा खेलेको एउटै कुरो छ, यो पढ्ने कतिले मेरो दिमागी हालतका बारेमा प्रश्न गर्नुहोला ? मलार्इ त्यसको कुनै पर्वाह छैन । न मैले म मा राष्ट्रप्रेम छ भनेर प्रमाणित गर्न खोजेको हुँ न त अरूमा यो भावना छैन भनेर प्रत्यारोप गर्न नै खोजेको हुँ । बरू मैले त सम्भव भए सम्म र आफ्नो हैसियतले भ्याए सम्म राष्ट्रियता झल्कने प्रयास थालौं भनी यहाँहरूलार्इ मात्र निवेदन गर्न खोजेको हुँ ।

मेरो सधैं घरमा झगडा हुने गर्दथ्यो, टि.भी च्यानलको नम्बर मिलाउन खोज्दा । हिन्दी टेली श्रृङखलामा रमाउने परिवारका मेरा सदस्यहरू स्टार प्लस, सोनी र स्टार उत्सवलार्इ १,२,३ गरी क्रमैसँग मिलाउन खोज्दथे, म चाहिँ नेपाली भाषाका च्यानलहरूलार्इ प्राथमिकताका साथ अगाडि आउने नम्बरहरू दिनु पर्दछ भन्थेँ । र, मौका मिल्दा साथ त्यसो पनि गर्थे । यहाँलार्इ लाग्न सक्ला टि.भी च्यानलको नम्बर मिलाउँदैमा के हुन्छ र ? तर मलार्इ लाग्दछ, यसो गर्यौ भने कम्तीमा पनि भारतीय साँस्कृतिक प्रभावलार्इ, हामीले बिस्तारै कम गर्न सक्छौं भन्ने मेरो विश्वास हो । आज च्यानलको नम्बर पछि लाने, भोली ती च्यानलहरू बिस्तारै कम हेर्दै जाने र पछि पछि ती च्यानलमा के कुरा आउथे भन्ने कुरालार्इ बिर्सेर नेपाली टि.भि च्यानलमा रमाउन सिक्ने । के यो असम्भव छ त ? यो झट्ट सोच्दा, सानो जस्तो लाग्दछ तर हामीहरू धेरैका लागि यो काम कठीन अवश्य पनि छ । किनकी भारतीय संस्कृतिको प्रभावले हाम्रो मस्तिष्कमा यस्तो सित जरो गाडेको छ कि हामी उठ्दा, बस्दा, सुत्दा मात्र होइन हामीले फेर्ने श्वास श्वासमा भारतीय प्रभाव छ, चाहे त्यो राजनैतिक होस् वा साँस्कृतिक । हामीले खबर पढ्ने गरेका छौं, भारतीय राजदुत सुदले मुस्ताङमा स्कुले बच्चाहरूलार्इ हिन्दी गीत गाउनका लागि अर्हाए । समाचार पढ्दै गर्दा हाम्रो राष्ट्रियता अपर्झट हुँकार निकाल्न थाल्दछ । जब त्यो पढेर सिध्याएर कतै बाटोमा हिड्न शुरू गर्छौ, अब गुन्जिन थाल्दछ, हाम्रो मुखबाट हिन्दी गीत ।


मेरो सधैं झिकिर रहने गरेको छ, राष्ट्रियताको शुरूका कदमहरू साना पाइलाहरूबाट थाल्न सक्नु पर्दछ । मलार्इ यो किन पनि लाग्यो भने, टि.भी केबल पुगेका दूर दूरका नेपाली ग्रामीण र्इलाकाहरूमा पनि त्यहाँका ग्रामीण महिला र बालबच्चाहरू हिन्दी श्रृङखला र रियालीटि शो हेर्न रूचाउँछन् । हेरेपछि त्यसको समीक्षा गर्न रूचाउँछन् । त्यतिमात्र होर्इन, ती सबै कुराहरू नेपाली टेलीश्रृङखला र रियालीटी शो भन्दा हजारौं गुणा राम्रा भएको जिकीर सम्म गर्नु आफ्नो धर्म ठान्दछन । यसरी भारतीय सँस्कृतीको प्रभावबाट कहिले सम्म गुज्रीरहने ? अब हामीले कम्तीमा पनि नेपाली शिर उचोँ पारेर जिउन सिक्नु पर्ने समय आएको छ । त्यसैले मेरो अनुरोध हो सबैलार्इ कि हरेक खाले भाषिक, साँस्कृतिक र राजनैतिक प्रभावबाट माथि उठेर जिउन सिकौं ।

मलार्इ थाहा छैन, म भित्र हुर्किन थालेको राष्ट्रप्रेमको उत्कर्ष बिन्दु कहाँ नेर छ ? तर मलार्इ राम्ररी थाहा छ, कि मेरो हैसियतले भ्याइन्जेल म एक पूर्ण नेपाली भएर ज्यूँने प्रयत्नमा लागिरहने छु । कम्तीमा पनि प्रसिद्द सामाजिक संजाल फेसबुक नेपालीमा चलाउन थालेको छु । मेरा नेपाली बन्धुहरूसँग नेपाली मै कुराकानी (च्याट) गर्न थालेको छु । याहुमा मेल नेपालीमै लेख्न थालेको छु । आफूलार्इ आमन्त्रण गरिएका भोजहरूमा नेपाली पोशाकमा उपस्थित हुन थालेको छु । साथीहरूसँग भेटघाट हुँदा राष्ट्र र राष्ट्रियता तथा नेपालको विकाशका बारेमा छलफल गर्ने काम थालेको छु । भेटिएका जति पनि विदेशी साथीहरू छन् नेपालको सुन्दरता र नेपाली सदभावका बारेमा बुझाउने प्रयास गरेको छु । र, उनीहरूलार्इ म आफू गोर्खाली भएर जन्मन पाएकोमा कति खुशी छु भनेर आफ्नो खुशी बाड्ने प्रयास गरेको छु ।

मलार्इ लाग्दैन, यी सबै कुराहरू मात्र म मा मेरो देशप्रतिको दायित्व र राष्ट्रियता बोध गर्नका लागि काफी छन् । तर लागेको छ, यिनै साना कुराहरूबाट सिकेर कुनैदिन म एक राष्ट्रप्रेमी नेपाली बन्न सक्ने छु ।


Post a Comment

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

नेताको छोरा १ - समाज, विकास र चुनाव

(यो बि.सं. २०७४ मा नयाँ संविधानको कार्यान्वयनको कठीन खुडकिलो मानिएको तीन तहको निर्वाचन सम्पन्न गरेर समृद्द नेपालको सपना साकार पार्ने लक्ष्यमा अगाडि बढेको जिकिर गरिएको हाम्नो सुन्दर हिमाली राज्य नेपालको चुनावमा म स्वंय प्रतक्ष्य सहभागी भएर अनुभूत गरेका अनुभवहरूको श्रृङ्खला हो । जसलाई मैले नेताको छोरा नाम दिएको छु । यस श्रृङ्खलामा म चुनावका अँध्यारा र उज्याला पक्षहरूलाई अधिकतम इमान्दारीताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु ।)
“यहाँ के छैन?” रेलगाडीभित्रबाट बाहिर चियाउँदै मैले आफैलाई प्रश्न गर्ने गर्दछु । शिशाबाहिर चिल्ला सडकहरु देखिन्छन । सफा पानी पोखरीहरु देखिन्छन । अनि देखिन्छन्, ससाना नानीबाबुहरुको किताबमा कोरिएका चित्रहरुमा जस्तै आँखाभरी बस्ने खेल मैदान, बगैंचा र घरहरु पनि । बिगत ५ बर्षदेखि म काममा जाँदै गर्दा या बिद्यालय जाँदै गर्दा अनि कहिलेकाही साथीभाईहरु भेट्न जाँदा उहि बाटो त्यहि नामको रेलगाडीे चढेर मैले गर्ने रेलयात्रा तीनै ५ वटा बिसौनी पार गरेर १५ मिनेटमा अन्तिम बिसौनीमा पुगेर रोकिन्छ तर मेरा मनभरी उब्जने तर्कनाहरु रेलगाडीसँगै रोकिदैनन् । ती अझै बढ्दै जान्छन । 
सडकमा मान्छेहरु हतारिदै आ…