Skip to main content

थुक्क ! उपाधीकै बेइज्जत !


बाँया तस्वीरमा लहरै बसेकाहरूलार्इ चिन्नु भयो ? सायद चिन्नु भयो होला । नचिनेको भए पख्नुस्, बिस्तारै चिन्दै गर्नुहोला । तस्बिरको बाँया छेउका दुर्इ जनालार्इ तपाइँहामीले नचिन्ने कुरै भएन । यी त हाम्रा मन मस्तिष्कबाट कहिल्यै पनि बाहिर निकाल्न नसकिने दुर्इ आदरणीय नेताज्यूहरू हुनुहुन्छ । देशका विकासमा उहाँहरूको योगदानलार्इ हामीले यहाँ शब्दमा व्यक्त गर्न सक्तैनौ । अनि साँच्ची यता दायाँ छेउका अर्का दुर्इ बेबकुफहरूलार्इ पनि चिन्नुभयो । ल चिन्नुभएन ? यि त हाम्रा देशका मात्र हैन यो धर्तीकै बोझ हुन ।
मलार्इ यी चारजना नेपाली पुत्रहरूले हालै हासिल गरेको विधावारिधी उपाधीले निकै खुशि तुल्याएको थियो । तर जब मैले थाहा पाएँ त्यो उपाधी त यी दायाँ पट्टी बसेका बेबकुफहरूलार्इ पनि दिइएको रहेछ । मलार्इ भाउन्न छुटेको थियो के खास लायकको गरेका छन् र यी बेबकुफहरूले ? खाल्लि सूचना प्रदान भनेर ताँइनतुँइका श्रृङ्खला बनाउने बाहेक ? अनि गार्इजात्राका अवसर पारेर हाम्रा महान नेताहरूको हुर्मत लिने बाहेक ? बन्द हडताल गर्नुहुन्न । देश विकास गर्नुपर्छ । नेपालमै बसेर इलम गर्न पर्छ । समयै संविधान बन्नुपर्छ आदि र्इत्यादि भनेर हामी नेपालीको दिमाग भुट्ने यिनै दुर्इ हैनन । यिनले यी कसरी यो उपाधीको हकदार भए ? खासमा यस्तो विशिष्ट खालको उपाधी त हाम्रा के.पी ओली र विजय गच्छदार जस्तै नेताहरूले पाउनु पर्ने पो हो नी । ओली र गच्छदारलार्इ मात्र लायक देखेछन फेरि आयोजकले ? हाम्रा माधवकुमार नेपाल, देउवा, रामचन्द्र पौडेल, विध्यादेवी भण्डारी, पुष्पकमल दाहाल, उपेन्द्र यादव, हृदेयश त्रिपाठी, सुशिल कोइराला, प्रदिप नेपाल, कमल थापा, सूर्यबहादुर थापा, पशुपती शमशेर, नारायणकाजी श्रेष्ठ, सूजता कोइरालाहरू जस्ता होनहार नेताहरूलार्इ किन भूलेका नी बोलाउन ? जाबा मह जोडीलार्इ बोलाउनु भन्दा त हाम्रा अन्य देशभक्त नेताहरूलार्इ बोलाएको भए के बिग्रन्थ्यो र ?
उपाधी त ठ्याक्क सुहाउने मान्छेलार्इ त हो नी दिने । ल हेर्नुस फोटो आफै बोल्दछ नी, हाम्रा नेताहरूलार्इ त्यो सर्ट, पाइन्ट, कोट र टिसर्ट बाहिर लगाएको गाउन के सार्हो सुहाएको ? इ महलार्इ सुहाएको छ त ? ल हेर्नुस, फोटो मै देखिन्छ नि सबै कुरो । के.पीको मुहारमा हेर्नुस त चमक । आखिर उपाधीले सहि मान्छे भेटेर नै यस्तो भएको हो नी, हैन र ? तर हाम्रा सम्मानीय उपप्रधानमन्त्रीमा चाँहि चमक उत्ती देख्दिन । ए, थाहा पाएँ, थाहा पाएँ ‍- सायद उपप्रधानमन्त्री जस्तो मान्छे उहाँलार्इ भन्दा पहिले के.पी.को रोलक्रम पहिला परेछ होला उपाधी थाप्ने बेला । जे भएपनि मैले भन्न खोजेको उपाधीले हाम्रा दुर्इ महान नेताहरूको योगदानको कदर गरेको झै मलार्इ लागेको छ । तर र्इ दुर्इ निन्याउरो मुख पारेर दायाँ कुनातिर बसेका जोकरहरूलार्इ किन दे होलान उपाधी ? उपाधी पाउन त त्यहिँ अनुसारको “हाइट” हुनु पर्ने हैन र ?
“हामी जस्ता महान नेताहरूलार्इ सुहाउने उपाधी पनि यी दुर्इ पैसे जोक्करलार्इ सुहाउँछ र ?” सायद यहि सोचेर होला इ बाँया पट्टीका सम्मानीय नेताज्यूहरूले महजोडी तिर पिलीक्क पनि आँखा नलगाएको । ‍कत्ती न आफ्नै भाउ खोस्न आए जसरी टसमस नभै बसेका, हाम्रा नेताद्भय ओली र गच्छदार ।
तर जब मैले थाहा पाएँ यो उपाधी त नक्कली पो रहिछ । अब माथि लेखेको कुरोलार्इ ठीक उल्टो अर्थमा बुझ्नुस । के.पी र गच्छदारलार्इ नक्कली नै सहि उपाधी दिनु उल्टो उपाधीको बेइज्जती नै हो । तर नेपाली कला, भाषा र संस्कृतिमा अमूल्य योगदान दिनुहुने दुर्इ आदरणीय तथा महान कलाकारहरूको चाँहि बेइज्जत नै गर्यो उपाधी दिने मान्छेले । महजोडीले आफ्नो तीस बर्षभन्दा लामो नेपाली कला, भाषा र संस्कृतिमा गरेको योगदानको खिल्ली उडाएकै हो, त्यो दिपक पौडेलले । अनि मलार्इ यस्तो पनि लाग्यो, अरू भन्दा पनि के.पी ओली जस्तो मान्छेलार्इ ढाट्न/छल्न सक्ने मान्छे पनि रहिछन् यो देशमा । साँच्चै मलार्इ त यस्तो लाग्छ कि झलनाथले यहि गोपाललार्इ आफ्नो पद दिएर इलाम तिर चिया खेतीको व्यवसाय गर्न गए हुन्छ । कम्तीमा पनि के.पी. ओली जस्तो मान्छेलार्इ पनि मात ख्वाउने मान्छे फेला परेको त पर्यो, अझ त्यो पनि नेपाली । तपाइँलार्इ मेरो आइडिया चाँहि कस्तो लाग्यो ?


5 comments

Popular posts from this blog

(अ)भद्र मान्छेहरूका उरेन्ठेउलो सपना ...

साहित्य यात्रामा मेरो पहिलो प्रकाशित सृजनाको शिर्षक थियो - 'बेनी शान्त मुस्कुरार्इरहेछ ।'
'न्यू धौलागिरि' दैनिकमा यहि शिर्षकको कविता प्रकाशित गरेर मैले लेख्ने कामको थालनी गरेको थिएँ । आज निकै भावुकताका साथ म त्यो दिनलार्इ सम्झिरहेछु जुनदिन जिल्ला बिकास समितिका तत्कालिन उपसभापति मेरा पिताजीका लागि प्राप्त सरकारी आवासमा बुबासँगै बसेर म स्थानीय सरकारी मा.वि. मा अध्ययन गर्ने गर्थे । ५० को दशकको मध्यवर्षका स्वर्णिम दिनहरूमा बेनी बिछट्टै सुन्दर लाग्थ्यो, मलार्इ । पञ्चायतको काला दिनहरू पछि म्याग्दी उल्लेखनीय रूपमा शान्त नै थियो पनि । राजनैतिक र्इबी, र्इख अलिअलि थियो जस्तो मेरो अनुभूति छ । र, मलार्इ त्यो स्वभाविक नै थियो भन्ने पनि लाग्छ । किनकी, मानिसहरूको चेतनाको स्तर अहिलेको जस्तो फराकिलो हुनसक्ने सम्भावनामा नै थिएन । 
तर आज?
आज यो अलिअलि हैन, बेस्सरी खजमजिएको छ । राजनैतिक आस्थाका आधारमा मानिसहरू यो हदसम्मको नीचतामा प्रकट हुनेछन् भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइँन । सायद म गलत थिएँ । मलार्इ लागेको थियो, सूचना प्रविधीले निकै छोटो समयमै मानिसहरूलार्इ सूचना र तथ्यका मसिना पक्षहरू…

डा. बाबुराम भट्टराईलाई खुलापत्र

कुनै बेलाका मेरा सर्बाधिक प्रिय नेता डा. बाबुराम भट्टाराईज्यू सादार नमस्कार, सर्वप्रथम त यहाँलाई यहाँकै “प्रिय अभिवादन” लालसलामसहित अभिवादन गर्न यसर्थ असमर्थ छु कि त्यो अभिवादनमा मलाई निहत्था, निरीह हजारौं शहादतप्राप्त नौजवानहरुको रगतको “गन्ध” अनुभूत गर्दछु । ती जो जो मारिए, ती देशकै लागि मर्दैछौं भनेर शहादत प्राप्त गरेका थिए । किन्तु, उनीहरुको बलिदानीले देशले जे पाउनु पर्ने थियो त्यो पाएन, जे अनपेक्षित थियो त्यसका साक्षी वर्तमानमा बाँचिरहेका हामीहरु छौ, खैर यो प्रसंगलाई यहि टुंगाऔं । डा. सा’ब, यहाँलाई अचम्भित पार्ला कि यो अपरिचितले अकारण किन यो खुलापत्र लेख्यो ? तर म यहाँलाई दुई कुरा स्पष्ट पार्न चाहन्छु – पहिलो हामीहरु परिचित छौं, र दोश्रो यो पत्र लेख्नुको कारण छ । हो डाक्टरसा’ब अत्यन्तै सान्दर्भिक कारण ! अर्थमन्त्रीका हैसियतमा यहाँ म्याग्दी भ्रमणमा आउँदैका दिन उद्योग बाणिज्य संघ म्याग्दीको सभाहलमा उपस्थितहरुको यहाँसँग साक्षात्कार चलिरहँदा, दाहिने हात मेरो पनि उठेको थियो । ५ मिनेटसम्म अविश्रान्त हात उठिरहेपछि, बजारका “गन्यमान्यहरु” को हातबाट माइक्रोफोन मनेर आईपुगेको थियो । मलाई राम…

कम्प्यूटर, इन्टरनेट र म

एस. एल. सी. अर्थात प्रवेशिका परीक्षापछि नतिजा प्रकाशित हुन्ज्यालसम्मको करिब साढे तीन महिनाको फुर्सदमा कम्प्युटर चलाउन सिक्ने चलन भर्खर शुरू हुँदै थियो । त्यहि छेकोमा मैले पनि कम्प्युटर सिक्ने अवसर पाएथेँ । घरबाट ७ किलोमिटर टाढा रहेको बागलुङ बजारमा रहेका एक नातेदारको कम्प्युटर शिक्षणालयमा म अरू २ जना हितैषीहरूसँग कम्प्युटर सिक्न जान्थेँ । बाले इन्सिच्युट नजिकैको चियानास्ता पसलमा कम्प्युटर सिकेपछि खाजा स्वरूप चिया बिस्कुट खाने ब्यवस्था गर्दिनुभएको थियो ।  एक प्याकेट नुनिलो बिस्कुट र एक कप चिया खाएर साढे २ महिना जति मैले कम्प्युटर सिकेँ । कम्प्युटर सिक्दा किबोर्डमा भएका अक्षर नहेरी टाइप गर्ने प्रशिक्षक देख्दा, मनमनै लाग्थ्यो कि मैले पनि उनले जस्तै कहिले सम्म टाइप गरूँला ? अतः देब्रे हातको कान्छी औंलामा ए, साइलीमा एस, माझीमा डि, यस्तै गरी अरू औंलामा अरू अक्षरहरू लेखेर टाइपिङ क्षमतालाई निखार्ने मेरो प्रयास रहन्थ्यो । पछि प्रशिक्षकले टाइपशालाको रामायण खेल खेल्न सिकाए, जुन खेलले मेरो टाइपिङमा धेरै सुधार ल्याउन मद्दत गर्यो ।

टाइपिङमा अलिकति अभ्यस्त हुन थालेपछि मैले माइक्रोसफ्ट वर्ड, एक्सेल, प…