(मैले मेरा थुप्रै पटकको काठमाडौं यात्रामा भेटेका फरक–फरक चरित्रहरूले सारमा काठमाडौंलाई परिभाषित गर्न सक्षम होलान् कि भन्ने आशयले यो कविताको सृजना गरेको हुँ ।)
१. सबेरै
पशुपतिबाट
एउटा थालिभरी
फूल, चन्दन र आशिष लिएर
कुदेको हुन्छ, शिवराम
बस स्टपहरुमा ।
बेलुकी,
बस स्टपहरुबाट
त्यही थालिमा
दाम, गाली र घृणा भरेर
निस्केको हुन्छ, शिवराम
सोमरसको खोजीमा ।
२. बिहानै,
चिम्सा आँखा मिच्दै
कुर्ता सलवारमा
सीता झैं सजिएर
हिडेकी हुन्छे, मेनका
पाठशालामा ।
सम्साँझै
पाठशाला–घर–बजार
सबैतिरबाट फर्केर
सीर्फ छालाका कपडामा
नाचेकी हुन्छे, मेनका
नाँगा डान्सबारमा ।
३. रात ननिख्रिदै,
झिसमिसे मै
ठेलामा राखेर सामल
भोक बेच्नको लागि
निस्केको हुन्छ, कर्मसिंह
चोक, चौतारी र चौरस्ताहरुमा ।
धेरै अबेरसम्म
ननिख्रिन्जेल बटुवा बाटोहरुमा
निख्राएर आफ्नो ठेला
पसिनाको पाइ पाइ हिसाब राखेर
रमेको हुन्छ, कर्मसिंह
परिवारसित डेरामा ।
This comment has been removed by a blog administrator.
ReplyDeletekati ramro kabita lekheko tapaiko kabitale malai pani kabita padna ko lagi prerita garirakheko chha.
ReplyDelete