Skip to main content

यो दादागिरी कहिले सम्म सहने ?

यो भारतीय दादागिरी कहिले सम्म ? ए भातमारा नेता डाँकाहरू ?

तपाइँ हामीलाई थाहा भएकै कुरा हो, सुदुरपश्चिमका हजारौं बेरोजगार नेपाली दाजुभाइहरू कामको खोजीमा भारतका विभिन्न शहरहरूमा पुगेका हुन्छन् र पुगिरहेकै छन् । नेपाली माटोमा श्रम गर्न लाज लाग्ने भएकाले आफ्ना छरछिमेकी र नातापाताले आफूले भारी बोक्ने र चौकीदार गर्ने काम ती भारतीय अन्जान शहरहरूमा नदेख्ने भएपछि हाम्रा थ्रप्रै नेपाली दाजुभाइहरू त्यसरी भारतीय भुमिमा गएर पसिना चुहाउन बाध्य छन् । मैले अस्ती एकपटक लेखिसके एउटा भारतीय टि.भी सोमा काठमाडौमा डिप्लोमा गरेको पात्रला भारतमा चौकीदारको जागिर खोज्दा पनि नपाएको एउटा कमेडी सो बनाएर हामी नेपालीहरूला गरेको उनीहरूको अपमान । अब शिक्षितहरूला हेर्ने त त्यस्तो छ, उनीहरूको नजर भने साँवा अक्षर नचिनेका अनपढ नेपालीहरूला उनीहरूले कस्तो व्यवहार गर्छन् होला ?  

नेपालको सिमापार गरी भारतीय सीमा सुरक्षाबलका सिपाहीहरूले सीमा क्षेत्रमा बस्ने नेपाली जनताहरू माथि  पटकौ सम्म ज्यादति गरिसकेका छन् । त कहिले अनुमतिविना हतियारसहित प्रवेश गर्छन अब यसरी उनीहरू नेपाली सीमा पार गरी आफ्नै जनताहरूला समेत दुरव्यवहार गर्दा समेत नेपाल सरकारका प्रधानमन्त्री र  मन्त्रीहरूले कानमा बुझो हालेर बसिरहेको पनि हामीले देख्दै आएका छौ । त्यतिमात्र हैन, प्रधानमन्त्री माधबकुमार नेपाल र परराष्ट्रमन्त्री सुजाता जोष्टले त भारतले नेपालको सीमा मिचेको छैन भनेर पटकपटक भन्दै पनि आएका छन् । अब सारा नेपालीहरूले भारतले ५८ भन्दा बढी ठाउँमा सीमा मिचेको भनिरहेका बेला यी दु नमुनाहरूले नेपालको सीमा मिचेकै देखिएन । अब यिनले बर्षा मौसममा हुने तरा डुबान देख्ने कुरै भएन । अझ एसएसबीको दादागिरी त यिनले के भेउ पाउन ? 

मैले यूटुबमा एउटा ताजा भिडियो हेरेँ, जहाँ भारतमा काम गरी दुखसुख बचाएको २,४ हजार दाममा समेत महाकालीको बनबासा र धनगढीको गौरीघण्टा नाकास्थित भारतीय सीमा प्रहरी बल एसएसबीको आँखा गड्न पुग्यो । गरिप नेपालीहरूले कति कष्ट खपेर ल्याएको उनीहरूको श्रमको मूल्यमा  एसएसबीहरूको गिद्देदृष्टिका बारेमा सरकारले बोल्नु पर्छ कि पर्दैन ? तर मलाई लाग्दछ, यिनले बोल्ने हिम्मत गर्नै सक्दैनन् । भिडियोमा सीमा पार गरी फर्किएका नेपाली मजदुरहरूले गुनासो गरेका छन् – 'भारतीय सीमा सुरक्षा बलका प्रहरिहरूले उनीहरूका गोजीमा हात हाले र सय तथा हजारका नोट निकालेर नक्कली भएको भन्दै उनीहरूलाई ताने ।' तर साथीहरू ती त नक्कली नोट बोकेको अभियोगमा नेपाली दाजुभाइहरूलाई कस्टडीमा हाल्ने धम्की दिदै उनीहरूबाट पाँच सात सय रूपैयाँ फुस्काउने दाउ रहेछ । अब एक ठाउँमा मात्र भएपनि तिनका मुखाँ बुझो लाउथेँ होला नेपाली दाजुभाइहरू तर चारपाँच ठाउँमा भन्दा बढि ठाउँमा पाँच सयकै दरले मात्र बुझाउँदा पनि ती नेपाली श्रमीकहरू नेपाली करिब ५००० बुझाउनु पर्नेहुन्छ । यसरी दशैं मान्न आएका नेपाली दाजुभाइहरूलाई भारतीय प्रहरीले धम्काएर पैसा लुटिरहँदा पनि नेपाल सरकारका अधिकारीहरू कानमा बुझो हालेर बसेका छन् । भिडियो हेर्नुस


Comments

Popular posts from this blog

अनि मलाई खुबै राजनीति लाग्छ ...

कहिले काही मैले फोकस गुमाएको जस्तो मेरा नजिकका प्रिय मान्छेहरूले महशुस गर्नुहुन्छ ।  राजन दाईले अस्ति फोन गरेपछि पो झल्याँस्स भएँ । वहाँको गुनासो मिश्रित प्रश्नले सिधै मेरो दिमागमा झड्का दिन पुग्यो, दाईसँग खास घुलमिल नभएकाहरूलाई चाँहि वहाँको प्रश्नले दिमागमा हैन् सिधैं मुटुमा हान्न सक्छ । वहाँका प्रायः प्रश्नहरू तारा खेलमा निशाना लगाउन प्रयोग हुने वाण जस्तो सिधा र तिखो हुन्छन् । जस्तो मेरो दिमाग मैं झङ्कार लेराउने प्रश्न थियो वहाँको,  "हैन पाक्षिक रूपमा ब्लग अद्यावद्यिक (अपडेट) गर्छु भन्या हैन् ? एक महिना पुग्न लाग्यो त सर !"    मलाई व्यंग्य गर्नुपर्दा दाइले सर भन्नुहुन्छ, अनि वहाँलाई चाहिँ म भन्छु, साहुजी । यत्तिमा मात्र दाजुको प्रश्न सिमित हुन्थ्यो भने, सायदै म आजको यो ब्लग लेख्न बस्थेँ । तर वहाँको प्रश्नसँग व्यंग्यमिश्रित सानो जिज्ञासा पनि थियो, "खुबै चुनाव लाग्या छ हैन् तिमीलाई !?" यो जिज्ञासामिश्रित व्यंग्य हो या व्यंग्य मिसिएको जिज्ञासा । या यो जिज्ञासा हुँदै नभएर केवल व्यंग्य मात्र थियो । तर जेहोस् यो केहि न केहि चाँहि पक्कै थियो ।  खुबै चुनाव लाग्ने आफत ...

को नायक? खलनायक को ?

बुडापेष्टको एउटा बगैंचामा राता र सेता गुलाफहरूबीच रहेको एक मूर्ति मुनि बसेर गिटार बजाउँदै गीत गाउँदै गरेका एक बुढा बाजेलाई खल्ति रित्ताएर पैसा दिन मन भएथ्यो । मसँग खल्ती भरी रूपैयाँ थिएन्, बुढीमाउलाई २ यूरो मागेर उनलाई दिएँ ।  बुढा बाजेले जर्मनमा केहि बोले, मैले नबुझेको अड्कल गरेर होला, उनले सोधे अङ्ग्रेजीमा "ह्वेय आर यू फ्रम ?" "नेपाल" मैले भनेँ । "वाउ क्याट्मान्डु ? यू केम फ्रम क्याटमान्डु टु बुडापेष्ट?" उनले बडो उत्साहित हुँदै प्रश्न गरे ।  मलाई झुटो बोल्न प्रायः सकस पर्छ, यसैकारण, मैले सत्य बोलिदिएँ - "नो सर। इट इज नट लाइक द्याट, आइ लिभ इन हेलसिन्की डिस्पाइट विइङ्ग ए नेपाली ।" (होइन् नी महोदय त्यसो । मान्छे नेपालको भएपनि क्याटमान्डु नभै हेलसिन्की बस्छु, म ।) छोटो तर यादगार कुराकानीमा ती बुढा बाजे आफूले नेपालका अग्ला हिमालहरू सम्झिएर, मलाई चाँहि मेरो घर सम्झाए । मैले नबुझ्ने भाषामा मन छुने संगित भरेर ती बाजेले  पूर्ववतः   गीतको भाका हाल्न थाले । उनको गायकी र उनले झंकार निकालेको गिटारको धुन पर पर सम्म पुगिरहेथ्यो, मानिसहरू प्रायः फर्केर एकपटक उ...

यो के गर्यौ तिमीले मेरा प्यारा हन्तकालीहरू हो?

"सर, चाउमिन बाँकी रह्यो । एक प्लेट थपिदिऊँ ?" स्कुलको क्यान्टिनका मुख्य कुक पाण्डे दाईले मलाई कान मैं आएर भनेपछि मैले नाइँ भन्नुपर्ने कारण देखिनँ ।  वाइवाइ चाउचाउको चाउमिन यस्तो मीठो थियो कि एक प्लेट खाँदा पनि मेरो जिब्रोको भोक मेटिएकै थिएन् । मैले अर्को प्लेट हसुरेँ ।  पाण्डे दाईले थपिदिएको त्यो उभ्रेको एक प्लेटबाट दोस्रो चोटी काँटामा बेरेर मैले मुखमा पुर्याउनै आँटेको के थिएँ, टेबलटेनिसको पुरानो हरियो टेबलमाथि बसेर भर्खर सकिएको दोस्रो त्रैमासिक परीक्षाको कापि जाँच्दै गरेका जनसंख्या शिक्षक एवं म अध्यापनरत विद्यालयका संस्थापक नराम्ररी बिच्किए । भन्दै थिए, "यहाँ आफूले एक प्लेट पाइया छैन्, सरले दुइ प्लेट नै उठाइदिने ?"  भोकले रन्थनिएका केसी सरले अहिले मैले मिलाएर लेखेको भन्दा तिखा शब्दहरू उनेर केहि भनेका थिए । सायद उनको ठाउँमा म र मेरो ठाउँमा उनी भएका भए त्यसबखत उनले मलाई मारेभन्दा बड्ता पेचिलो डायलग म मार्ने थिएँ होला । डायलग मार्न म बच्चैदेखि खप्पिस हुँ ।  तर त्यो वखत डायलग बेहोर्नेमा म थिएँ, मार्ने अर्को कोही । एकैछिन अघिसम्म मीठो भएको त्यो वाइवाइ चाउचाउको चाउमिन के...